به گزارش زوم تک به نقل از عصر ایران ، در حالی که زمزمههایی مبنی بر پایان خاموشی دیجیتال و اتصال مجدد به اینترنت بینالمللی به گوش میرسد، نگرانیها درباره نحوه این اتصال همچنان پابرجاست. آیا بازگشت اینترنت به صورت قطرهچکانی و طبقاتی خواهد بود یا وضعیت به حالت عادی پیش از بحران بازخواهد گشت؟ واقعیت این است که ادامه قطع اینترنت نه تنها کمکی به بازگرداندن آرامش نمیکند، بلکه با ایجاد نارضایتی عمیق در لایههای مختلف جامعه، خود به عاملی ضد امنیت تبدیل شده است.
خسارت ۳.۸ هزار میلیارد تومانی و خشم طبقه متوسط دیجیتال
آمارهای غیررسمی نشان میدهد که هر روز قطع اینترنت، خسارتی معادل ۳.۸ هزار میلیارد تومان به اقتصاد کشور وارد میکند. حتی اگر از واژه «خسارت» استفاده نکنیم، مفهوم «عدمالنفع» برای توصیف این وضعیت کاملا صادق است. این زیان هنگفت، بیش از همه «طبقه متوسط دیجیتال» و صاحبان کسب و کارهای مجازی را هدف قرار داده است.
ناراضی کردن این قشر وسیع از جامعه، اقدامی در جهت حفظ امنیت ملی نیست، بلکه دقیقا در جهت عکس آن عمل میکند. این بستر تجاری و ارتباطی به سادگی به دست نیامده که فعالان آن بتوانند در برابر نابودیاش سکوت کنند. از منظر عدالت اجتماعی نیز، اینترنت فضایی برابر برای رقابت افراد با سرمایههای اندک فراهم کرده بود؛ فضایی که اکنون با تداوم قطعی، در حال نابودی است و انحصار را دوباره به نفع سرمایهداران بزرگ بازمیگرداند.
آیا مقصر آتشسوزی، وزارت نفت است؟
نگاهی که اینترنت را مقصر ناآرامیها میداند، دچار یک خطای منطقی آشکار است. اگر قرار بر این نوع استدلال و مقصریابی باشد، باید وزارت نفت، شهرداری و وزارت راه را نیز مقصر دانست! چرا که در اعتراضات خشن، از بنزین (محصول وزارت نفت) برای آتشزدن استفاده شد، سطلهای زباله (متعلق به شهرداری) به آتش کشیده شدند و افراد دخیل در اغتشاشات نیز از طریق جادهها (ساخته وزارت راه) خود را به محل رساندند.
همانطور که مقصر دانستن وزیر راه یا نفت در این حوادث مضحک به نظر میرسد، مقصر دانستن تکنولوژی و اینترنت نیز به همان اندازه ناموجه است. پاک کردن صورت مسئله با قطع ابزار ارتباطی، راه حل مدیریت بحران نیست.
فلج شدن زندگی مدرن؛ از بیمارستانها تا تلویزیونهای هوشمند
اینترنت امروزه چنان در تار و پود زندگی تنیده شده که نبود آن تنها به قطعی اینستاگرام یا واتساپ محدود نمیشود. گزارشها حاکی از آن است که در روزهای اخیر، خدماترسانی در برخی بیمارستانها، ثبت اطلاعات بیماران دیابتی، عملکرد تلویزیونهای هوشمند و حتی فعالیت صرافیهای ارز دیجیتال با اختلال جدی مواجه شده است.
رسانه ملی معمولا اشارهای به این آسیبهای زیرساختی نمیکند، چرا که برخی مدیران آن همچنان اینترنت را رقیب خود میپندارند. غافل از اینکه با محدود کردن اینترنت، مردم نه تنها به سمت صدا و سیما بازنگشتند، بلکه گرایش به شبکههای ماهوارهای فارسیزبان افزایش یافت و شایعات بدون منبع موثق، جایگزین اخبار قابل پیگیری شدند.
ادعای شرایط عادی با «زانوی ناپاک» سازگار نیست
مسئولان در حالی از بازگشت آرامش و شرایط عادی سخن میگویند که قطع اینترنت خود بزرگترین گواه بر غیرعادی بودن شرایط است. این وضعیت یادآور حکایت سعدی است که شخصی مدعی شد از حمام میآید، اما زانوهای کثیفش دروغ او را فاش کرد. تا زمانی که اینترنت قطع است، ادعای بازگشت به شرایط عادی برای افکار عمومی قابل پذیرش نیست.
لزوم آزادسازی فوری اینترنت برای حفظ سرمایه اجتماعی
تداوم مسدودسازی اینترنت به چند دلیل عمده اشتباه است:
اول اینکه رسانههای مستقل داخلی را از کار میاندازد و میدان را به رسانههای خارجی و شایعات میسپارد. دوم اینکه این فناوری دستاورد بشری است و حکومت وظیفه تسهیل دسترسی به آن را دارد، نه مسدودسازی آن. سوم و مهمتر از همه، معیشت میلیونها نفر به این بستر وابسته است.
راه حل مشکلات کشور، پاک کردن صورت مسئله نیست. همانطور که با ممنوع کردن ازدواج نمیتوان جلوی طلاق را گرفت، با قطع اینترنت نیز نمیتوان امنیت پایدار ایجاد کرد. این روند تنها به فرسایش سرمایه اجتماعی و ناامیدی بیشتر شهروندان منجر خواهد شد. اینترنت باید هرچه سریعتر و بدون تبعیض برای تمام مردم وصل شود.




نظرات در مورد : تداوم قطع اینترنت؛ تهدیدی برای امنیت ملی یا تشدید نارضایتیها؟