نینتندو سوییچ 2: کنسول دستی مورد انتظار بازگشت

آیا نینتندو سوییچ 2 همان کنسول دستی رویایی است که همه منتظرش بودیم؟ هشت ساعت تجربه نفس گیر با این کنسول، از مسابقات هیجان انگیز “ماریو کارت ورلد” تا گشت و گذار در دفترچه راهنمای تعاملی “سوییچ 2 ولکام تور”، همه چیز را روشن می کند. نینتندو با طراحی هوشمندانه، قدرت پردازش بالاتر و ویژگی های نوآورانه، قصد دارد تجربه ای فراتر از نسل قبلی را ارائه دهد. اما آیا با قیمت 450 دلاری، ارزش این ارتقا را دارد؟ برای کشف جزئیات بیشتر و اینکه چرا سوییچ 2 فراتر از مشخصات فنی، قلب بازیکنان را تسخیر خواهد کرد، با زوم تک همراه باشید.

به گزارش بخش اخبار فناوری زوم تک از گیزمودو، نینتندو سوییچ 2، نسل جدید کنسول دستی محبوب نینتندو، در مقایسه با مدل اصلی خود، در ابعاد مختلفی پیشرفت های آشکار و ظریفی را به ارمغان آورده است. این پیشرفت ها شامل بهبود در کنترلرها، بافت لوکس بدنه و قدرت پردازش بالاتر است. با وجود اینکه قیمت 450 دلاری برای این کنسول جدید در نظر گرفته شده، جذابیت واقعی سوییچ 2 فراتر از مشخصات فنی آن خواهد بود و انتظار می رود که این کنسول در تاریخ 5 ژوئن (16 خرداد) عرضه شود.

تجربه ای فراتر از انتظار: هشت ساعت با سوییچ 2

نمی توانید جذابیت سوییچ 2 را درک کنید تا زمانی که آن را در دست بگیرید. کایل بار و ریموند وانگ، سردبیر ارشد بخش فناوری مصرف کننده گیزمودو، نزدیک به هشت ساعت را با نینتندو سوییچ 2 سپری کرده اند که بخش عمده ای از این زمان صرف بازی “ماریو کارت ورلد” شده است. آنها همچنین قابلیت جدید GameChat برای بازی های آنلاین، قابلیت کوآپ محلی با عملکرد دوربین و بازی جدید “Welcome Tour” را آزمایش کرده اند. گیزمودو و آی او 9 نیز قبلا برداشت های خود را از کنترلرهای ماوس Joy-Con 2 و همچنین چندین بازی عرضه شده و قریب الوقوع سوییچ 2 به اشتراک گذاشته اند. کنترلرهای ماوس همچنان یکی از نقاط قوت اصلی هستند. آنها بسیار پاسخگو بوده و Joy-Con 2 به صورت جداگانه در دست به اندازه کافی راحت است. سیستم ماوس اپتیکال نیز به خوبی روی یک سطح صاف یا روی پاها کار می کند.

تکامل یا تکرار؟ بررسی ویژگی های جدید سوییچ 2

در طول مدت زمانی که با سوییچ 2 بازی کردم، احساس کردم مانند یک سگ آبی که به راحتی در همان لانه ای که برای سوییچ اصلی حفر کرده بودم، می لغزد. می توان این جمله را از دو طریق برداشت کرد. سوییچ 2 به جز چند ویژگی منتخب – یعنی GameChat، کنترلرهای ماوس و GameShare – مملو از ایده های اصلی نیست. بسیاری از این ویژگی های جدید به سادگی بهترین جنبه های سوییچ اصلی را بهبود می بخشند. سوییچ 2 همچنان بهترین کنسول برای سرگرمی با دوستان است.

آموزش تعاملی: “نینتندو سوییچ 2 ولکام تور”

نینتندو در زمینه انتقال تفاوت های سخت افزاری این بار مشکل دارد. دستگاه های این شرکت ژاپنی معمولا برای افرادی ساخته نشده اند که تفاوت بین نرخ تازه سازی 60 هرتز یا 120 هرتز یا VRR (نرخ تازه سازی متغیر) را درک می کنند. (اگر کنجکاو هستید، نرخ تازه سازی به تعداد دفعاتی اشاره دارد که یک صفحه نمایش در هر ثانیه یک تصویر جدید را نمایش می دهد، و نرخ تازه سازی متغیر ویژگی ای است که به یک صفحه نمایش اجازه می دهد طیف وسیع تری از نرخ فریم را پشتیبانی کند که باعث کاهش لرزش می شود). این عدم وضوح در مشخصات فنی دلیلی است که نینتندو “نینتندو سوییچ 2 ولکام تور” را ساخته است. این بازی یک دفترچه راهنمای تعاملی برای سوییچ 2 است که مملو از مینی گیم هایی است که برای نمایش بهبودهای سخت افزاری طراحی شده اند. شخصیت کوچک بازیکن شما روی یک کنسول دستی سوییچ 2 قرار می گیرد، گویی که یک توریست هستید که از یک یادبود برای دیدگاه بزرگ نینتندو بازدید می کنید. چندین جزیره برای Joy-Con 2 چپ و راست، صفحه اصلی و داک تقسیم بندی شده اند که هر کدام شامل مینی گیم ها و آزمون های خود هستند. نقشه ها شامل راهنماهای کمک و اطلاعات عمومی برای آموزش مفاهیم فنی سوییچ 2 و نحوه کار سخت افزار به افراد عادی هستند.

فراتر از مشخصات فنی: کیفیت بصری و قابلیت حمل

برخی از مینی گیم ها به قدری دقیق هستند که شامل یک آزمون می شوند که در آن تلاش می کنید تفاوت بین صحنه ای را که بین 20 فریم در ثانیه و 120 فریم در ثانیه اجرا می شود، شناسایی کنید. دیگری دیدگاهی از آنچه وضوح 4K در مقایسه با اندازه بازی “سوپر ماریو بروس” در NES – تنها 256×240 پیکسل – به نظر می رسد، ارائه می دهد. این بازی یکی از بهترین راه ها برای درک بسیاری از این اصطلاحات تکنولوژیکی است. به نظر من نینتندو اشتباه بزرگی مرتکب شده است که “ولکام تور” را با کنسول همراه نکرده است. در عوض، باید 10 دلار برای آن به صورت جداگانه پرداخت کنید. به جز GameChat و کنترلرهای ماوس، سوییچ 2 یک کنسول دنباله دار به تمام معنا است. “ماریو کارت ورلد” ممکن است یک بازی زیبا با انیمیشن های جذاب برای هر چرخش قدرتی و برخورد رو در رو با یک کامیون در حال حرکت باشد، اما این نوع بازی برای بیان قدرت آشکار کنسول نیست. تمام آنچه باقی می ماند مشخصات فنی است. کنترلرهای Joy-Con 2 اکنون به اندازه کافی بزرگ هستند تا در دست های بزرگسالان قرار بگیرند. صفحه نمایش 1080p روشن تر و رنگارنگ تر از قبل است، و ما نمی توانیم از مزیت پشتیبانی از 4K غافل شویم، به خصوص که وضوح صفحه نمایش از سال 2017 بسیار فراگیرتر شده است.

چالش نینتندو: ارزش گذاری و رقابت در بازار

این مسائل اهمیت دارند، اما نینتندو وظیفه دشواری را دارد که اطمینان حاصل کند همه می دانند که این موارد اهمیت دارند. به این فکر کنید که سوییچ اصلی هشت سال دوام آورد. حتی در زمان عرضه، یک کنسول کم قدرت بود. تا ماه می، نینتندو 152.12 میلیون واحد سوییچ اصلی فروخته است که نزدیکترین رقم به پرفروش ترین دستگاه تاریخ خود، نینتندو DS است. از آنجایی که مدت زیادی در بازار بود، به نظر می رسید که همه یک سوییچ اصلی داشتند. آنقدر فراگیر بود که می توانستم به خانه هر دوستی بروم و انتظار داشته باشم که حداقل دو Joy-Con و یک نسخه از “ماریو کارت 8 دلوکس” برای بازی داشته باشند. سوییچ اصلی نینتندو هشت سال است که در بازار است و هنوز 300 دلار قیمت دارد. سوییچ 2 جدید هنوز تا حد زیادی آزمایش نشده است و 150 دلار بیشتر قیمت دارد.

قابلیت GameShare و تمرکز بر تجربه چند نفره

چیزی که هنوز باید آزمایش کنیم، قابلیت های جدید GameShare است. در برخی بازی های پشتیبانی شده، GameShare باید به یک سوییچ 2 اجازه دهد تا آن را برای بازی با دارندگان سوییچ اصلی و سوییچ 2 به اشتراک بگذارد، حتی اگر آن عنوان را نداشته باشند. GameShare در زمان عرضه تنها تعداد محدودی از عناوین را پشتیبانی خواهد کرد، اما این دلیل بزرگی است که چرا باید کنسول هشت ساله خود را در دسترس نگه دارید. Joy-Con 2 های بزرگتر همچنان از بدنه باریکی مشابه پشتیبانی می کنند که حمل و نقل سوییچ اصلی را به خانه دوست آسان کرده بود. این ویژگی ها با هم، قدرت واقعی نینتندو را نشان می دهند – تمرکز آن بر بازی با دوستان.

نتیجه گیری: سوییچ 2، تکامل تجربه بازی های گروهی

پس از زمان محدودی که با آن داشتم، از همین حالا احساس می کنم که سوییچ 2 هر کاری که سوییچ اصلی انجام می داد را بهتر انجام می دهد. بزرگتر و راحت تر است و کنترل های بهبود یافته ای دارد. توانایی بیشتری برای اجرای بازی های پرتقاضا دارد – اگرچه برای دانستن دامنه واقعی پتانسیل سوییچ 2، باید آن عناوین را خودمان آزمایش کنیم. اما وقتی “ماریو کارت ورلد” را با کوآپ چهار نفره بازی می کردم – حتی با یک Joy-Con 2 و حتی زمانی که نرخ فریم به دلیل اجرای در حالت تقسیم صفحه چهار نفره به شدت کاهش می یافت – به همان حس لذتی که از بازی “ماریو کارت 8” یا “سوپر اسمش بروس” با دوستان روی کاناپه داشتم، بازگردانده شدم. ویژگی های جدیدی مانند داشتن یک دوربین دید زنده در حالت چند نفره می تواند آن حس جامعه را تقویت کند، و شاید بازی های بیشتری بتوانند کنترلرهای ماوس را در حالت چند نفره ادغام کنند. سوییچ به عنوان کنسول اجتماعی می درخشد، و در زمانی که بازی ها گران تر می شوند، فقط امیدواریم نینتندو بتواند به یاد بیاورد که کنسول دستی آن واقعا کجا می درخشد.