ویژگی انقلابی اندروید ۱۶؛ آیا زمان خداحافظی با آیپد فرا رسیده است؟

آیپد پرو (iPad Pro) بدون شک یکی از بهترین سخت‌ افزارهای تبلتی است که می‌ توانید خریداری کنید. تراشه‌ های سری M اپل آن‌ قدر قدرتمند هستند که بسیاری از لپ‌ تاپ‌ های سطح پایه را شکست می‌ دهند و طراحی آن هنوز هم یک سر و گردن از رقبا بالاتر حس می‌شود. با این حال، مشکل اصلی در iPadOS نهفته است.

به گزارش بخش اخبار فناوری زوم تک به نقل از Android Police، حتی با وجود این سیلیکون خارق‌ العاده، نرم‌افزار همچنان مانند نسخه بزرگ‌شده iOS عمل می‌کند. قابلیت Stage Manager قرار بود مشکل چندوظیفگی (Multitasking) را حل کند، اما اپل طبق معمول، آن آزادی کاملی را که کاربران حرفه‌ای واقعاً می‌ خواهند، ارائه نکرد. این سیستم شما را مجبور به استفاده از پیش‌ فرض‌ ها می‌کند که مانع از شخصی‌سازی کامل چیدمان‌ ها می‌شود. اما حالا اندروید ۱۶ وارد میدان می‌شود. آخرین به‌ روزرسانی سیستم‌ عامل گوگل، قابلیت Desktop Windowing (حالت پنجره‌ای دسکتاپ) را به طور جدی بهبود بخشیده و حس کار با آن بسیار بیشتر شبیه به استفاده از یک لپ‌ تاپ شده است.

تجربه دسکتاپ در اندروید ۱۶ در مقابل آیپد

وقتی یک مانیتور را به یک دستگاه اندرویدی که از DisplayPort پشتیبانی می‌کند متصل می‌کنید، اندروید ۱۶ می‌تواند یک نشست دسکتاپ (Desktop Session) را آغاز کند. شما یک نوار وظیفه (Taskbar) آشنا را در پایین صفحه خواهید دید که برنامه‌های در حال اجرا و یک لانچر را نشان می‌دهد. از آنجا می‌توانید برنامه‌های مورد علاقه خود را پین کنید و منوی کامل برنامه‌ها را باز کنید.

پنجره‌های برنامه در این حالت دارای نوارهای عنوان قابل کشیدن و کنترل‌های استاندارد برای بستن، کوچک کردن (Minimize) و بزرگ کردن (Maximize) هستند. همچنین می‌توانید پنجره‌ها را در گوشه‌ها یا کناره‌های صفحه فیکس (Snap) کنید. اگرچه آیپد نیز کنترل‌های مشابهی را ارائه می‌دهد، اما این یک فرآیند دو مرحله‌ای است که شامل ضربه زدن یا نگه داشتن روی علامت «…» قبل از ظاهر شدن کنترل‌های پنجره می‌شود. با در نظر گرفتن اینکه چقدر این کار را تکرار می‌کنید، آن مرحله اضافی می‌تواند اعصاب‌خردکن باشد.

مورد دیگری که آزاردهنده است، ناپدید شدن نوار وظیفه (Dock در iPadOS) است. در آیپد، اگر پنجره یک برنامه تمام‌صفحه شود، داک مخفی می‌شود و نمی‌توانید پنجره‌ای داشته باشید که قسمت پایین صفحه (جایی که داک قرار دارد) را بپوشاند. در مقابل، نوار وظیفه اندروید همیشه قابل مشاهده است، مگر اینکه خودتان انتخاب کنید که آن را خاموش کنید؛ که در آن صورت رفتاری مشابه آیپد خواهد داشت.

چرا مدیریت پنجره‌ ها در اندروید بهتر از Stage Manager اپل است؟

قابلیت Stage Manager در iPadOS به طور فعال پنجره‌ها را مدیریت می‌کند؛ به این معنی که وقتی شما یک پنجره را جابجا می‌کنید یا تغییر اندازه می‌دهید، سیستم سایر پنجره‌ها را تنظیم می‌کند تا همه چیز مرتب بماند. اگرچه هدف از این کار جلوگیری از شلوغی است، اما می‌تواند حرکات پنجره را غیرقابل پیش‌بینی کند و عادت کردن به آن زمان‌بر باشد. زمانی که من در حال کار روی لایه‌های مختلف اطلاعات هستم، این رفتار جریان کاری مرا قطع می‌کند و فضای بیشتری را نسبت به آنچه لازم است اشغال می‌کند.

در سمت مقابل، اندروید ۱۶ از مدیریت پنجره غیرفعال (Passive) استفاده می‌کند. اگر پنجره A را روی بخشی از پنجره B بکشید، پنجره B دقیقاً همان‌جایی که رهایش کرده بودید باقی می‌ماند و سیستم‌عامل آن را جابجا نمی‌کند. شما می‌توانید در iPadOS با تغییر حالت به Windowed Apps به جای Stage Manager به چیزی مشابه برسید، اما این کار به معنای از دست دادن دسترسی به چندین دسکتاپ مجازی است که سازماندهی را دشوارتر می‌کند.

اندروید بهترین‌های هر دو دنیا را به شما می‌دهد. شما هم کنترل کامل پنجره‌ها را دارید و هم به چندین دسکتاپ مجازی دسترسی خواهید داشت.

قابلیت ویژه: اجرای لینوکس در کنار اندروید

طرفدار این سیستم نیستید؟ نگران نباشید. یکی از مزایای اصلی اندروید ۱۶ نسبت به iPadOS که ارزش آن را به عنوان یک ایستگاه کاری (Workstation) ثابت می‌کند، ترمینال لینوکس است که توسط «فریم‌ورک مجازی‌سازی اندروید» (AVF) پشتیبانی می‌شود.

با استفاده از AVF، شما می‌توانید لینوکس دبیان (Debian Linux) را روی گوشی خود اجرا کنید. این امکان به شما اجازه می‌دهد تا برنامه‌های دسکتاپ لینوکس مانند GIMP، LibreOffice و حتی بازی‌هایی مثل DOOM را در کنار برنامه‌های اندرویدی خود اجرا کنید. به سادگی هیچ‌چیز مشابهی با این قابلیت در iPadOS وجود ندارد.

چالش‌ های پیش‌ روی اندروید برای ارائه تجربه دسکتاپ بی‌نقص

در حالی که معماری اصلی چشمگیر است، اما بدون مشکل نیست. یکی از مشکلات بزرگ، چندپارگی (Fragmentation) اندروید است. بزرگ‌ترین محدودیت از الزامات سخت‌افزاری ناشی می‌شود. برای دریافت تجربه دسکتاپ روی یک نمایشگر خارجی، دستگاه شما باید از طریق پورت USB-C خود از حالت DisplayPort Alternate Mode (DP Alt Mode) پشتیبانی کند که این موضوع لیست دستگاه‌های سازگار را محدود می‌کند.

همچنین، حتی با وجود اینکه سیستم‌عامل از پنجره‌سازی آزاد (Freeform) پشتیبانی می‌کند، نمی‌تواند فوراً همه برنامه‌های موجود اندروید را به‌روزرسانی کند. بسیاری از برنامه‌های قدیمی اندروید برای جهت‌های ثابت و سخت‌گیرانه گوشی‌ها ساخته شده‌اند.

اندروید ۱۶ تمام تلاش خود را می‌کند تا با ترفندهای سازگاری به تنظیم برنامه‌ها کمک کند، اما تغییر اندازه پنجره‌ها هنوز هم می‌تواند منجر به مشکلاتی مانند خارج شدن عناصر رابط کاربری (UI) از صفحه یا همپوشانی آن‌ها شود. علاوه بر این، برخی کاربران گزارش داده‌اند که استفاده از این حالت در مانیتورهای خاص باعث می‌شود متن و آیکون‌ها خیلی کوچک به نظر برسند. این نشان می‌دهد که مقیاس‌بندی (Scaling) هنوز کاملاً درست نیست. این مشکلات باید با رشد پلتفرم بهتر شوند، اما در حال حاضر باعث ایجاد برخی ناپایداری‌ها می‌شوند.

تحول در ارزش سخت‌ افزاری؛ گوشی شما، کامپیوتر شماست

حالت Desktop Windowing ایده نیاز به یک تبلت جداگانه برای میز کار را برای بسیاری از کاربرانِ متمرکز بر بهره‌وری، غیرضروری می‌کند. دستگاه‌هایی مانند Google Pixel 10 می‌توانند تنها با اتصال به یک هاب USB-C و مانیتور، از یک گوشی جیبی به یک ایستگاه کاری تبدیل شوند.

این ویژگی نحوه تفکر ما را در مورد ارزش سخت‌افزار تغییر می‌دهد. در حالی که Samsung DeX پیش از این چیزی مشابه را ارائه کرده بود، اندروید در حال تبدیل این قابلیت به یک ویژگی جهانی و استاندارد است.

این قابلیت هم روی گوشی‌های پرچمدار سازگار و هم روی تبلت‌های اختصاصی به طور کامل کار می‌کند. اگر شما بیشتر برای کارهای اداری یا تحقیقاتی به یک ستاپ پنجره‌ای نیاز دارید و در حال حاضر یک گوشی اندرویدی رده‌بالا دارید، دیگر نیازی به خرید یک دستگاه جداگانه مانند آیپد پرو نخواهد بود.