آیا رولز رویس سیلور شادو برقی، جذاب‌ تر از اسپکتر مدرن است؟ مقایسه Halcyon و Spectre

ما شرط می‌ بندیم که هنری رویس از این مدل‌ های بسیار سفارشی، تمام برقی، با قیمت بالا و «سیلور شادو» (Silver Shadows) تأیید می‌کرد.

جایگزین کردن قطعات کثیف و روغنی زیر کاپوت یک خودروی کلاسیک با یک پیشرانه برقی روان و قابل اعتماد، آن‌ قدر هم که به نظر می‌رسد، ایده ساده و سرراستی نیست. مسئله این نیست که آیا می‌ توان این کار را انجام داد یا نه. ده‌ ها شرکت وجود دارند که پیشرانه‌ های برقی عالی به صورت «پلاگ اند پلی» (Plug-and-Play) برای خودروهای کلاسیک از «دلورین» (DeLorean) گرفته تا «لندرورهای» (Land Rovers) قدیمی ارائه می‌دهند. مسئله این است که آیا این کار را باید انجام داد؟ آیا شما می‌ خواهید یک «فراری تستاروزا» (Ferrari Testarossa) کلاسیک یا «لامبورگینی دیابلو» (Lamborghini Diablo) را بدون شنیدن غرش ۱۲ سیلندر در هنگام فشار دادن پدال گاز برانید؟ نه. ما هم نمی‌خواهیم.

اما برای برخی کلاسیک‌ ها، موتور تنها یک وسیله است

اما برای برخی خودروهای کلاسیک، موتور احتراق داخلی (ICE) صرفاً وسیله‌ای برای رسیدن به هدف است؛ ماشینی که وظیفه اصلی آن تنها تبدیل سوخت به حرکت است. این موتور، خودرو را فعال می‌کند؛ اما «تعریف» و هویت اصلی آن نیست.

به گزارش بخش اخبار خودرو زوم تک به نقل از Angus MacKenzieWriterManufacturerPhotographer، موتور V8 با سوپاپ‌های بالاسری L410 که نیروی نسخه‌های سدان، کوپه و کانورتیبل رولز رویس سیلور شادو (Rolls-Royce Silver Shadow) را در سال‌های ۱۹۶۵ تا ۱۹۸۰ تأمین می‌کرد، یک مثال گویا است. L410 که در دهه ۱۹۵۰ مهندسی شد و نام خود را از قطر ۴.۱ اینچی سیلندر (bore) گرفته بود، یک موتور قابل توجه بود. این موتور بیش از ۶۰ سال تولید شد، یعنی طول عمری که تنها توسط «بلاک کوچک جاودانه شورولت» (Chevy’s immortal small-block) شکسته شد و ثابت کرد که قابلیت بالایی برای نصب توربوشارژر دارد. در واقع، در آخرین نسخه خود، با دو توربوشارژر که مخلوط سوخت/هوا را به محفظه احتراق پمپ می‌کردند، L410 توانی برابر با ۵۳۰ اسب بخار و ۸۱۱ پوند فوت گشتاور تولید می‌کرد؛ خروجی‌هایی تقریباً سه برابر مدل اصلی، در حالی که ۴۰ درصد مصرف سوخت کمتری داشت و ۹۹ درصد آلایندگی کمتر تولید می‌کرد.

این نسخه نهایی از L410 که به شکلی کاریزماتیک و متناقض با زمان بود، بدون شک خودرویی که به آن نیرو می‌داد، یعنی «بنتلی مولسان» (Bentley Mulsanne) مدل ۲۰۲۰ را تعریف می‌کرد. اما در طول دهه‌های ۶۰ و ۷۰، زیر کاپوت رولز رویس سیلور شادو، V8 مدل L410 صرفاً … موتور بود. متیو پیرسون، مدیرعامل شرکت «ایویس تکنولوژیز» (Evice Technologies)، یک توسعه‌دهنده پیشرانه‌های برقی رده یک مستقر در گیلدفورد، در جنوب لندن، انگلستان، می‌گوید: «قرار نبود که این موتور، نقطه عطف خودرو باشد. قرار بود در پس‌زمینه وجود داشته باشد و به چشم نیاید.»

۵۰۰ اسب بخار نرم و بی‌ صدا برای سیلور شادو

به همین دلیل، ایویس تکنولوژیز، «هالسیون» (Halcyon) را راه‌اندازی کرده است، یک زیرمجموعه که قصد دارد ۶۰ دستگاه رولز رویس سیلور شادو را که به زیبایی بازسازی شده‌اند، با یک پیشرانه برقی ۵۰۰ اسب بخار و ۸۰۰ ولتی که خود طراحی کرده، تولید کند. از همان ابتدا، هنری رویس می‌خواست خودروهایی که مهندسی می‌کرد، طوری در جاده حرکت کنند که هیچ یک از نیروهای مکانیکی زیر کاپوت برای راننده یا سرنشینان محسوس نباشد. و یک پیشرانه برقی دقیقاً همان چیزی را ارائه می‌دهد که رویس همیشه برای آن تلاش می‌کرد. پیرسون می‌گوید: «این ۵۰۰ اسب بخار، روان‌ترین نیرویی است که می‌توانید تصور کنید و بسیار بی‌صدا است. ما فکر می‌کنیم که اگر این فناوری در دسترس طراحان سیلور شادو بود، آن‌ها دقیقاً همین را می‌خواستند.»

تکنولوژی پیشرانه Halcyon

پیشرانه هالسیون سیلور شادو که طی دو سال گذشته توسعه یافته است، شامل یک موتور نصب شده در محور عقب است که توسط بسته‌های باتری واقع در جلو و عقب خودرو تغذیه می‌شود. پیرسون می‌گوید که این پیشرانه که توسط نرم‌افزارهای داخلی توسعه داده شده توسط ایویس کنترل می‌شود، دقیقاً هم‌وزن موتور احتراق داخلی و گیربکس اصلی رولز رویس به علاوه میل گاردان، محور عقب، باک بنزین و سخت‌افزارهای سیستم خنک‌کننده مرتبط است و توزیع وزن جلو به عقب سیلور شادو بدون تغییر باقی مانده است.

رانندگان می‌توانند از بین سه حالت رانندگی پیشرانه – «درایو» (Drive)، «هیجان‌انگیز» (Spirited) و «تورینگ» (Touring) – یکی را انتخاب کنند که هر کدام میزان میرایی سیستم تعلیق تطبیقی و همچنین سطح ترمز احیاکننده (Regenerative Braking) را نیز تنظیم می‌کند. نرم‌افزار ایویس همچنین پروتکل‌های شارژ AC و DC را برای معماری الکتریکی ۸۰۰ ولتی و همچنین یک سیستم مدیریت حرارتی فعال کنترل می‌کند که بسته‌های باتری را برای حفظ دمای بهینه کاری، گرم یا خنک می‌کند. مشتریان می‌توانند بین یک بسته باتری با شعاع حرکتی ۲۵۰ مایل و بسته‌ای که پیرسون می‌گوید هالسیون سیلور شادو را تا ۳۰۰ مایل با یک بار شارژ پیش می‌برد، یکی را انتخاب کنند.

سفارشی‌ سازی در حد کمال

کانورتیبل سیلور شادو کورنیش (Silver Shadow Corniche) که در اینجا مشاهده می‌کنید و اخیراً در «رقابت‌های زیبایی در همپتون کورت» (Concours of Elegance at Hampton Court) رونمایی شد، دومین نمونه آزمایشی در حال کار هالسیون است و برای نمایش سطح صنایع دستی سفارشی (bespoke craftsmanship) که مالکان می‌توانند انتظار داشته باشند، ساخته شده است؛ خودرویی با قیمت اولیه حدود ۵۷۰,۰۰۰ دلار به علاوه هزینه خودروی اهداکننده، حمل و نقل و مالیات. چرا ۶۰ دستگاه؟ این عدد نشان‌دهنده شصتمین سالگرد عرضه سیلور شادو است و پیرسون می‌گوید که هیچ دو دستگاهی شبیه به هم نخواهند بود.

جزئیات بازسازی و طراحی داخلی

• ساخت هر خودرو حدود ۱۲ ماه به صورت دست‌ساز طول می‌کشد.
• بیش از ۲۰۰۰ ساعت تنها صرف بازسازی بدنه می‌شود.
• یکی از بهبودهای بسیار ظریف در نمای بیرونی، سپر عقب‌های کاملاً بازطراحی شده است که همان ظاهر کلی مدل‌های اصلی را حفظ می‌کنند اما به اندازه آن‌ها در امتداد پنل‌های ربع عقب کشیده نمی‌شوند.

فضای داخلی کاملاً جدید است و به هنرمندی مواد و فناوری‌های مدرن و امکانات را با فرم‌هایی که در یک خودروی طراحی شده در دهه ۱۹۶۰ انتظار می‌رود، ترکیب می‌کند. به عنوان مثال، صفحه نمایش سیستم اطلاعات و سرگرمی (infotainment) واقع در زیر مرکز داشبورد که از اپل کارپلی (Apple CarPlay) و اندروید اتو (Android Auto) به عنوان بخشی از سیستم صوتی پیشرفته و سفارشی خودرو پشتیبانی می‌کند، می‌تواند جمع شده و از دید پنهان شود. سایر امکانات مدرن شامل کروز کنترل (cruise control)، دوربین دنده عقب، تهویه مطبوع (air conditioning) و صندلی‌های جلوی مجهز به تنظیم برقی، گرم‌کن و سردکن است.

اگرچه هالسیون در صورت تمایل، خودرویی بر اساس سدان سیلور شادو و حتی مدلی بر اساس بنتلی تی-سری (Bentley T-Series) بسیار کمیاب‌تر، که تفاوت چندانی با سیلور شادو جز جلوپنجره و نشان‌های بنتلی نداشت، برای شما خواهد ساخت؛ اما پیرسون انتظار دارد که ۹۰ درصد ساخت‌ها بر اساس سیلور شادو کورنیش کانورتیبل و کوپه زیبای کورنیش باشد.

اسپکتر در برابر هالسیون سیلور شادو

ما هنوز پشت فرمان ننشسته‌ایم، اما در مقایسه با «اسپکتر» (Spectre) کوپه امروزی، اولین خودروی تمام برقی که توسط رولز رویس طراحی، مهندسی و تولید شده است، هالسیون سیلور شادو کورنیش نوید یک رانندگی جالب را می‌دهد. خودروی برقی قرن بیست و یکمی رولز رویس با ۵۷۷ اسب بخار قدرت، روی کاغذ به راحتی از کورنیش ۵۰۰ اسب بخاری قوی‌تر است. اما هالسیون تک موتوره و دیفرانسیل عقب، که وزنی کمتر از ۴۹۰۰ پوند دارد، نسبت وزن به قدرت ۱۵ درصد بهتری نسبت به اسپکتر دو موتوره و تمام چرخ محرک دارد که ۶۴۴۱ پوند وزن دارد.

«هیچ چیز تقریباً درست یا به اندازه کافی خوب را نپذیرید. بهترین چیزی که وجود دارد را بگیرید و آن را بهتر کنید. برای کمال تلاش کنید.» این سخنان افسانه‌ای هنری رویس، استانداردهای بالایی را برای مهندسان او تعیین کرد. آیا او هالسیون سیلور شادو کورنیش را تأیید می‌کرد؟ ما مشتاقانه منتظریم تا در هنگام رانندگی با آن، متوجه شویم.