توبیت
آنتی ویروس پادویش

چرا سازمان‌های ایرانی رنگ و بوی دیجیتالی شدن ندارند؟

چرا سازمان‌های ایرانی رنگ و بوی دیجیتالی شدن ندارند؟

راه عبور از بن‌بست دیجیتال در گپ‌وگفت با دکتر ایمان برادری، بنیان‌گذار دیجی‌وایز  : در سال‌های اخیر، عبارت تحول دیجیتال به کلیدواژه طلایی مدیران ارشد در سازمان‌های ایرانی تبدیل شده است. با این حال، شواهد میدانی نشان می‌دهد که به رغم هیاهوی رسانه‌ای و صرف بودجه‌های هنگفت، خروجی ملموسی که نشان‌دهنده یک دگردیسی واقعی باشد، به چشم نمی‌خورد. برای واکاوی این پارادوکس موضوع و بررسی ریشه‌های ناکامی سازمان‌ها در مسیر دیجیتالی شدن، پای صحبت‌های دکتر ایمان برادری، رئیس هیئت مدیره و موسس مجموعه دیجی وایز نشستیم تا معمای عدم توسعه دیجیتال در کسب‌وکارهای ایرانی را از زاویه‌ای متفاوت بررسی کنیم.

کانال بله زوم تکگیفت کارت

بودجه‌های کلان در مسیر بیراهه؛ توهمی به نام تحول

دکتر ایمان برادری در ابتدای این گفت‌وگو، با نگاهی آسیب‌شناسانه به رویکرد سازمان‌ها در توسعه فناوری انتقاد کرده و معتقد است برای درک بهتر علل عدم موفقیت و شکست ابتکارات حوزه تحول دیجیتال، باید از فضای شعارزدگی فاصله گرفت و نمونه‌های واقعی را بررسی کرد. وی با اشاره به وضعیت سرمایه‌گذاری‌ در حوزه تحول دیجیتال و هوش مصنوعی می‌گوید: واقعیت این است که در سال‌های گذشته به خاطر مشکلات به وجود آمده، برخی از سازمان‌های ایرانی عملاً سرمایه‌گذاری ساختاریافته و هدفمندی برای تحول دیجیتال انجام نداده‌اند. اما در این میان، صنعت بانکی یک استثنای قابل توجه است. همچنین صنعت فولاد کشور نیز جزء صنایع پیشرو در حوزه تحول دیجیتال از بعد میزان سرمایه گذاری صورت گرفته می باشد.

به گفته موسس دیجی‌وایز، از حدود هشت سال پیش که وزارت اقتصاد، بانک‌های دولتی و نیمه‌دولتی را ملزم به تدوین و اجرای طرح‌های تحول دیجیتال کرد، بودجه‌های کلانی به این بخش سرازیر شد. اما خروجی این هزینه‌های نجومی چه بود؟ دکتر برادری تصریح می‌کند: با وجود راه‌اندازی چند به اصطلاح نئوبانک که البته باید در باب صحیح بودن این عنوان برای آنها بحث کارشناسی انجام داد، توسعه برخی زیرساخت‌های مورد نیاز جهت استفاده از هوش مصنوعی و استفاده محدود از چت بات های نسبتا کم هوش، وقتی به هسته مرکزی و مدل عملیاتی این بانک‌ها نگاه می‌کنیم، هنوز رنگ و بویی از دیجیتالی شدن واقعی در آنها دیده نمی‌شود. دستاوردها عمدتاً در سطح ارائه چند برنامه کاربردی استفاده بسیار جزیی از هوش مصنوعی متوقف مانده و در لایه‌های عمیق‌تر کسب‌وکار، تحولی رخ نداده است.

سد بزرگی به نام دانش رسوب‌کرده

یکی از کلیدی‌ترین محورهای این گفت‌وگو، تمرکز بر نیروی انسانی و تخصص‌های منسوخ‌شده در سازمان‌هاست. دکتر برادری مشکل اصلی را فراتر از تامین سخت‌افزار یا نرم‌افزار می‌داند: ما پروژه‌های بزرگ و حساس تحول دیجیتال را تعریف می‌کنیم و اجرای آن‌ها را به دست تیم‌هایی می‌سپاریم که دانش، مهارت‌ها و مدل‌های ذهنی‌شان با پارادایم‌های نوین و اقتضائات روز همگام نشده است. این تقابل دنیای جدید و ذهنیت‌های قدیم، نقطه آغاز شکست است.

وی در ادامه می‌افزاید: پرسش اساسی اینجاست که آیا معاونت‌های فناوری اطلاعات، مدیران امنیت، تیم‌های مدیریت ریسک و واحدهای کسب‌وکار، خود را با ادبیات و نیازمندی‌های عصر دیجیتال همگام کرده‌اند؟ وقتی سازمان‌ها اجرای پروژه‌های حیاتی خود را به تامین کنندگان و شرکای تجاری خود می‌سپارند در حالی که تیم‌های داخلی هیچ درک روشنی از مفاهیم مدرنی چون هوش مصنوعی و سیستم‌های هوشمند کسب‌وکار ندارند، بدیهی است که پروژه های مرتبط با تحول دیجیتال به بن‌بست می‌رسد.

موارد کاربرد فناوری های دیجیتالی در صنایع مختلف فراوانند و تحلیل درست اینکه کدام بخش زنجیره ارزش یک سازمان می بایست با استفاده از این فناوری ها هوشمند گردد نیازمندی مهارتی چندبعدی و ترکیبی شامل دانش تحلیل کسب و کار، هوش مصنوعی، ریسک و تطبیق و … می باشد. بدون تسلط بر چارچوب‌های مرتبط که همگی خود را منطبق با نیازهای دنیای کسب و کار به روز نموده اند و ایجاد یک زبان مشترک سازمانی، هرگونه تلاش برای دیجیتالی شدن صرفاً یک تغییر پوسته ظاهری خواهد بود.

جزیره‌های منزوی و غیاب فرهنگ آموزش دیجیتال

دکتر برادری در بخش دیگری از صحبت‌های خود، به فقدان یکپارچگی در مدل‌ عملیاتی اشاره می‌کند: وقتی وارد سازمان‌های ایرانی می‌شویم، اثری از بلوغ دیجیتال در مدل عملیاتی (Operating Model) نمی‌بینیم. کارها به صورت سیلوی (Siloed) و جزیره‌ای پیش می‌رود و وابستگی شدیدی به افراد خاص وجود دارد. اولین گام برای برون‌رفت از این وضعیت، تبدیل شدن به یک سازمان دیجیتال است و قلب تپنده یک سازمان دیجیتال، انسان‌های توانمندی هستند که مهارت‌های این عصر را فرا گرفته‌اند.

این مدرس و مشاور حوزه فناوری ضمن انتقاد از سیستم‌های آموزشی رایج در سازمان‌ها خاطرنشان کرد: متاسفانه ادارات آموزش در سازمان‌های بزرگ، همچنان بر اساس رویه‌ها و مصوبات دهه‌های گذشته عمل می‌کنند. بودجه‌های محدود آموزشی صرف سرفصل‌هایی می‌شود که هیچ ارزش افزوده‌ای برای توسعه صلاحیت‌های پرسنل در دنیای دیجیتال ندارند و هیچ نقشه راه مشخصی برای ارتقای این دانش در سطح بدنه سازمان تدوین نشده است.

چرا سازمان‌های ایرانی رنگ و بوی دیجیتالی شدن ندارند؟

اسکیل‌ورس (Skillverse)؛ نقشه راه نجات سازمان‌ها

بر اساس همین دغدغه‌ها و نیازسنجی دقیق از خلأهای موجود در سازمان‌های ایرانی، دیجی وایز آکادمی اقدام به طراحی و ارائه راهکاری جامع، عملیاتی و تحول‌آفرین کرده است: پلتفرم توسعه مهارتهای دیجیتال Skillverse

همان‌طور که در این آسیب‌شناسی به روشنی بیان شد، حلقه مفقوده توسعه سازمان‌ها، فقدان مهارت‌های به‌روز است. پلتفرم توسعه مهارتهای دیجیتال اسکیل‌ورس پاسخی مستقیم و استراتژیک به این نیاز مبرم است. این مجموعه بی‌نظیر، در حال حاضر شامل ۲۰ دوره تخصصی فناوری است که به دقت برای پوشش دادن حیاتی‌ترین مهارت‌های دیجیتال در عصر کنونی طراحی شده‌اند. این پلتفرم تلاش دارد بستر توسعه اصلی ترین مهارت های مورد نیاز در دنیای دیجیتال را برای سازمان ها ایجاد نماید.

همانند هر پدیده دیگری در دنیای دیجیتال، Skillverse نیازمند توسعه پایدار مبتنی بر رویکردی تجربه گرا و تکاملی می باشد. 20 دوره ابتدایی تولید شده اگرچه مهمترین مهارت های دنیای دیجیتال مانند هوش مصنوعی، مدیریت و حاکمیت داده، حاکمیت فناوری اطلاعات، امنیت فضای سایبری و … را شامل می شوند اما بدیهی است به زودی مهارت های جدیدی به آنها افزوده خواهد شد.

چرا سازمان شما برای بقا به Skillverse نیاز دارد؟

  • تغییر پارادایم ذهنی: این دوره با گذر از آموزش‌های سطحیِ ابزارمحور، بر درک عمیق مفاهیم، چارچوب‌های حاکمیت فناوری و هوش تجاری تمرکز دارد تا بستر فرهنگی لازم برای پذیرش تحول را در تمامی لایه‌های مدیریتی و کارشناسی فراهم کند.
  • ایجاد زبان مشترک سازمانی: با بهره‌گیری از اسکیل‌ورس، شکاف ارتباطی میان تیم‌های فناوری، امنیت، ریسک و واحدهای توسعه کسب‌وکار از بین رفته و کل سازمان با یک ادبیات واحد به سمت اهداف استراتژیک حرکت می‌کند.
  • توسعه پایدار صلاحیت‌ها : این ۲۰ دوره، یک نقشه راه عملیاتی برای توانمندسازی درون‌سازمانی ارائه می‌دهند تا وابستگی پرخطر سازمان به پیمانکاران خارجی کاهش یافته و تیم‌های داخلی، خود به موتور محرک نوآوری تبدیل شوند.

تحول دیجیتال با خرید GPU و چت بات محقق نمی‌شود؛ بلوغ سازمانی در گرو پرورش ذهن‌های دیجیتال است. اگر مصمم هستید سازمان شما از چرخه باطل پروژه‌های نمایشی خارج شده و رنگ و بوی واقعی دیجیتالی شدن به خود بگیرد، غنی نمودن منابع انسانی به مهارت‌های روز دنیا، تنها مسیر مطمئن است.

جهت کسب اطلاعات بیشتر، دریافت سرفصل‌های تخصصی دوره Skillverse و رزرو مشاوره سازمانی، هم‌اکنون با کارشناسان دیجی‌وایز آکادمی 02188551700 در ارتباط باشید.

به این پست امتیاز بدید

نظرات در مورد : چرا سازمان‌های ایرانی رنگ و بوی دیجیتالی شدن ندارند؟

0 دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *