چرا بازگشت واکمن کلاسیک سونی در دنیای تکنولوژی امروز تقریباً غیرممکن است؟

هر چند ماه یک‌بار، گجت قدیمی دیگری که متروکه به نظر می‌رسید از کشوی خاطرات بیرون می‌آید و دوباره محبوب و جذاب می‌شود. عصر مینیمالیسم فناوری بار دیگر باعث محبوبیت شدید آی‌پاد (iPod) در میان خریداران جوان‌تر شده است. گوشی‌های ساده (Dumbphones) به دریچه‌ای برای فرار از نوتیفیکیشن‌های بی‌پایان تبدیل شده‌اند. به همین ترتیب، دوربین‌های دیجیتال قدیمی دوباره از کیف‌ها آویزان شده‌اند و رسانه‌های فیزیکی همچنان افرادی را جذب می‌کنند که مایلند به‌جای خرید اشتراک‌های آنلاین کلافه‌کننده، چیزی را داشته باشند که بتوانند واقعاً در دست بگیرند.

به گزارش بخش اخبار فناوری زوم تک به نقل از دیجیتال ترندز، همه این موارد، زمان فعلی را به بهترین فرصت برای سونی (Sony) تبدیل می‌کند تا واکمن کلاسیک (Classic Walkman) را که پدیده‌ای بی‌نظیر در دهه ۸۰ و ۹۰ میلادی بود، دوباره زنده کند. من شادمانه از چنین چیزی استقبال می‌کنم؛ یک پخش‌کننده کاست کامپکت با دکمه‌های فیزیکی و هندزفری سیمی به من بدهید و اپلیکیشن‌ها، نوتیفیکیشن‌ها و الگوریتم‌هایی را که سلیقه موسیقی شما را شکل می‌دهند، دور بریزید. بدون دستیارهای هوش مصنوعی یا فیدهای شخصی‌سازی‌شده؛ فقط شما و واکمنتان. با این حال، تنها یک مشکل وجود دارد: بازسازی واکمنی که مردم دوست دارند و به یاد می‌آورند، بسیار دشوارتر از ساخت مجدد یک طراحی قدیمی و تولید دوباره آن است.

جایگاه واکمن سونی در عصر فناوری مدرن

بخشی از احیای فناوری‌های رترو و قدیمی ناشی از آن است که خریداران جوان‌تر برای اولین بار گجت‌های قدیمی را کشف می‌کنند یا دوباره با تکنولوژی دوران کودکی خود ارتباط می‌گیرند. نادیده گرفتن این روند و ربط دادن ساده آن به حس نوستالژی یا نگاهی آرمان‌گرایانه به گذشته، نگاهی سطحی به این جریان است؛ چرا که این جذابیت ریشه‌های بسیار عمیق‌تری دارد.

یک واکمن کلاسیک تنها یک وظیفه دارد: نوار کاست را داخل آن بگذارید، دکمه پخش (Play) را فشار دهید و گوش کنید. اگر از نسل اواخر دهه ۲۰۰۰ هستید، سی‌دی پلیرها یا پخش‌کننده‌های دیجیتال نیز بخشی از این تجربه بودند. حالا این تجربه را با گوشی هوشمند درون جیب خود مقایسه کنید؛ جایی که موسیقی در کنار پیام‌ها، ایمیل‌های کاری، شبکه‌های اجتماعی، هشدارهای خبری، بازی‌ها، اپلیکیشن‌های خرید و نوتیفیکیشن‌های بی‌شماری قرار دارد که هدف اصلی شما از باز کردن اسپاتیفای (Spotify) را به کلی منحرف می‌کنند.

احتمالاً اتفاق مشابهی را برای آی‌پاد اصلی اپل دیده‌اید؛ خریداران جوان‌تر به دنبال مدل‌های قدیمی iPod Classic و iPod Nano هستند. اگرچه حمل یک گجت اضافه شاید تا حدی با تعریف خالص مینیمالیسم در تناقض باشد، اما برای بسیاری از افراد، همین انتخاب آگاهانه علت اصلی جذابیت است. این که پیش از خروج از خانه یک آلبوم مشخص را انتخاب کنید و موسیقی را روی دستگاه بارگذاری کنید تا حس‌وحال روز خود را تعیین کنید، تجربه‌ای متمایز و ارزشمند است.

چرا سونی دکمه بازگشت به گذشته ندارد؟

گزارش اخیری از حساب کاربری Obsolete Sony، نگاهی بسیار واقع‌بینانه و غیررومانتیک به الزاماتی انداخته است که احیای واکمن سونی نیازمند آن‌هاست. آکیرا تاناکا (Akira Tanaka)، مهندس سابق سونی، سال‌ها روی توسعه محصولات کاست، سی‌دی، مینی‌دیسک (MiniDisc) و واکمن‌های دیجیتال کار کرده است. به گفته او، بسیاری از قطعات به کار رفته در ساخت آن ماشین‌های کلاسیک اصلاً دیگر وجود خارجی ندارند.

موتورهای مینیاتوری کاملاً ناپدید شده‌اند؛ هد‌های مغناطیسی و مدارهای مجتمع اختصاصی (IC) دیگر تولید نمی‌شوند. حتی تامین‌کنندگان قطعات نیز مسیر خود را تغییر داده‌اند؛ تجهیزات خطوط تولید بازنشسته شده‌اند و کارخانه‌هایی که زمانی این دستگاه‌ها را در مقیاس انبوه می‌ساختند، همگام با تحولات بازار تغییر یافته‌اند.

واکمن‌های کلاسیک، به‌ویژه مدل‌های متأخرتر، دستگاه‌های مکانیکی فوق‌العاده پیچیده‌ای بودند. در آن زمان، شرکت سونی موتورها، بردهای مدار و تعداد زیادی قطعه مکانیکی بسیار ریز را در بدنه کوچکی قرار می‌داد. بنابراین، ساخت آن‌ها مستلزم ابزارآلات اختصاصی، فرآیندهای هم‌ترازی دقیق و تجهیزات کاملاً تخصصی بود. اکنون پس از گذشت چند دهه، بازسازی چنین دستگاهی به معنای طراحی مجدد بر اساس قطعات موجود امروزی و توسعه دوباره بخش عمده‌ای از فرآیند ساخت و تولید است.

شاید برخی فناوری‌ ها واقعاً به عصر خود تعلق دارند

از نظر فنی، سونی هرگز برند واکمن را به طور کامل تعطیل نکرد. واکمن‌های امروزی سونی، پخش‌کننده‌های دیجیتال صوتی با کیفیت بالا (High-Resolution) هستند. برای نمونه، مدل فشرده Sony NW-A306 از سیستم‌عامل اندروید بهره می‌برد و از اپلیکیشن‌های استریم و فایل‌های صوتی محلی پشتیبانی می‌کند. در این محصولات، تمرکز اصلی روی کیفیت صدا است. این دستگاه‌ها بدون آنکه سونی را مجبور به بازسازی کامل یک زنجیره تامین مکانیکی کنند، نیاز مخاطبان امروزی پخش‌کننده‌های اختصاصی را برطرف می‌سازند. از دیدگاه تجاری و کسب‌وکار، این منطق کاملاً درست است.

با این حال، نکته تلخی در توضیحات تاناکا نهفته است: یک گجت می‌تواند به‌سادگی در یک کشو سال‌ها سالم باقی بماند، در حالی که تمام دنیای صنعتی و تولیدی که برای ساخت آن لازم بوده، دور از چشم ما نابود شده و از بین رفته است. من بسیار علاقه‌مندم که سونی راهی برای دور زدن این موانع پیدا کند، به‌خصوص با نزدیک شدن به پنجاهمین سالگرد عرضه واکمن اصلی در سال ۲۰۲۹. ارائه یک تفسیر مدرن و محدود از این محصول می‌تواند روح دستگاه‌های قدیمی را بدون نیاز به بازسازی دقیق مکانیسم‌های پیچیده دهه ۱۹۹۰ زنده کند. اما تا آن زمان، بازار گجت‌های دست‌دوم شاید نزدیک‌ترین گزینه‌ای باشد که در اختیار داریم.