شکست بزرگ گوگل در رویداد Google I/O 2026 پیش از برگزاری کنفرانس WWDC اپل

کنفرانس Google I/O همیشه شبیه به یک نمایش تئاتر آماتور و کوچک بوده است، اما امسال این کمپانی می‌توانست به این موضوع افتخار کند که اپل را برای قابلیت‌های هوش مصنوعی خود به گوگل جمینای (Google Gemini) وابسته کرده است. با این حال، گوگل در انجام این کار کاملاً ناموفق عمل کرد.

به گزارش بخش اخبار فناوری زوم تک به نقل از AppleInsider، امروزه کلمه “claptrap” به معنای حرف‌های بی‌هوده و مزخرف به کار می‌رود، اما در اصل یک اصطلاح تئاتری بود؛ به معنای بخشی از نمایش که در آن رقصنده یا بازیگر به گونه‌ای مکث می‌کند تا تماشاگران بدانند باید دست بزنند. کنفرانس Google I/O امسال به نظر می‌رسید سهم زیادی از معنای مدرن این واژه را به همراه داشت. اما به شکل دردناکی، فاقد معنای اصلی آن بود، چرا که مجریان برنامه بارها و بارها برای تشویقی مکث کردند که هرگز از سوی مخاطبان انجام نشد!

گاهی اوقات شرایط به گونه‌ای بود که انگار یک تاخیر ماهواره‌ای بین استیج و تماشاگرانی که دقیقاً در مقابل آن نشسته‌ بودند، وجود داشت. اگر تا به حال تجربه سخنرانی روی استیج را داشته باشید، قطعاً سنگینی و عذاب این لحظات را به دفعات و با تمام وجود حس کرده‌اید.

این اتفاق در حالی رخ داد که احتمالاً مخاطبان حاضر در Google I/O، همانند افرادی بودند که اپل اجازه ورود آن‌ها را به کنفرانس WWDC می‌دهد. آن‌ها حداقل این حوزه را می‌شناسند، از آن استفاده می‌کنند و به احتمال زیاد از طرفداران آن هستند. وقتی نمی‌توانید طرفداران خود را به تشویق وا دارید، هرگز نخواهید توانست بقیه مردم را هم با خود همراه کنید.

انتقاد شدید طرفداران گوگل از رویداد امسال

اگر در بخش روابط عمومی گوگل کار می‌کنید و مجبورید گزارشی درباره اینکه همه چقدر کنفرانس امسال را عالی ارزیابی کرده‌اند تهیه کنید، در واقع مواد اولیه زیادی در اختیار دارید. در سراسر شبکه‌های اجتماعی، نمونه‌های بی‌شماری از طرفداران وجود دارند که فکر می‌کردند آنچه معرفی شده بسیار امیدوارکننده است. اما این بار به نظر می‌رسید که موج واکنش‌های منفی بسیار شدیدتر بود.

یکی از کاربران در ردیت نوشت: «آیا کس دیگری هم هست که بعد از تماشای این رویداد افسرده شده باشد؟ نمی‌توانم دلیلم را در قالب کلمات بیان کنم، اما این رویداد مرا از تکنولوژی متنفر کرد؛ با وجود اینکه بسیاری از چیزهایی که ارائه کردند واقعاً تحسین‌برانگیز بود. من همیشه جزو اولین پذیرندگان فناوری‌های جدید (Early Adopter) بوده‌ام، اما اکنون احساس سردرگمی و گم‌گشتگی می‌کنم.»

باز هم می‌گوییم، افراد زیادی بودند که آنچه گوگل می‌گوید در آینده می‌آید را دوست داشتند، اما این موج منفی حتی در میان افرادی که خود را طرفدار معرفی می‌کردند نیز دیده می‌شد. اما نکته برجسته در Google I/O امسال این بود که به نظر می‌رسید گوگل هیچ تلاشی برای تحت تأثیر قرار دادن افراد خارج از حوزه خود انجام نداده است. درست مانند WWDC اپل، Google I/O نیز یک کنفرانس توسعه‌دهندگان است، اما اپل می‌داند که توسعه‌دهندگان نیز خود جزو کاربران هستند.

علاوه بر این، اپل می‌داند که افتتاحیه کی‌نوت WWDC فرصتی برای صحبت با کاربران عادی نیز هست. گوگل به نوعی خلاف این را انتظار دارد؛ اینکه مردم به هر حال آن را تماشا خواهند کرد چون هوش مصنوعی بسیار خوب است.

تمرکز مفرط بر آمار و ارقام بی‌معنی هوش مصنوعی

در دموهای نمایش داده شده، دستورات خط فرمان (Command-line) به تصویر کشیده شد و به طور مداوم آثاری از آمارهای مربوط به تعداد توکن‌های هوش مصنوعی استفاده شده وجود داشت. این اعداد در مقیاس کوادریلیون بودند و مدیرعامل گوگل، سوندار پیچای (Sundar Pichai)، بسیار به آن‌ها افتخار می‌کرد. با این حال، این اعداد اگر یک کاربر عادی باشید کاملاً بی‌معنی هستند و احتمالاً برای یک توسعه‌دهنده نیز معنای چندان بزرگ‌تری ندارند.

در بریتانیا، شرکت رویال میل در حال حاضر یک کمپین تبلیغاتی دارد که در آن به تحویل چیزی حدود یک میلیارد بسته افتخار می‌کند. این ادعا وسوسه‌انگیز است و شما دوست دارید بپرسید: «از بین چه تعداد بسته؟» به طور مشابه، وقتی پیچای با غرور اعلام کرد که استفاده ماهانه از توکن‌های هوش مصنوعی به حدود ۴۸۰ تریلیون رسیده است، شما ناخودآگاه می‌خواستید بپرسید چه تعداد از این توکن‌ها توسط افرادی مصرف شده که گفته‌اند: «نه، این پاسخ اشتباه است، دوباره انجامش بده!»

مقایسه ساختار رویداد گوگل با کنفرانس‌های اپل

هر ساله گوگل کنفرانس I/O خود را دقیقاً قبل از WWDC اپل برگزار می‌کند و این موضوع بعید است که اتفاقی باشد. اینجاست که گوگل می‌تواند نشان دهد از اپل بهتر است، یا جایی است که اگر هر دو عملکرد یکسانی داشته باشند، معرفی‌های بعدی اپل بی‌اثر خواهند شد. هر دو کمپانی نمایش‌های بزرگی راه می‌اندازند. اگر اکنون اپل ترجیح می‌دهد رویدادهای خود را از قبل ضبط کند و گوگل یک ارائه زنده را دوست دارد، گوگل با یک استیج روباز مانند فستیوال موسیقی گلاستونبری کار را بزرگ جلوه داد؛ هرچند اگر در ابتدا و انتهای برنامه پلک می‌زدید، آن را کاملاً از دست می‌دادید.

به جز یک زوم متحرک در ابتدا و دیگری در انتها، Google I/O به گونه‌ای اجرا شد که انگار در یک مرکز همایش معمولی برگزار می‌شود. اپل هرگز ارائه‌های استیج خود را به فضای باز نبرد، اما اکنون از دستور کار واضح هر تولیدی پیروی می‌کند: اگر موقعیت مکانی عالی دارید، آن را نشان دهید. در پایان برنامه واقعاً شگفت‌آور بود که دوربین از یک استیج همایش خسته‌کننده عقب رفت تا این فضای روباز را نمایان کند.

از نظر فنی، ساختاری و حتی نمایشی، ارائه‌های ویدیویی اپل به همان اندازه فوق‌العاده انجام می‌شوند که کنفرانس‌های هر کسب‌وکار بزرگی می‌تواند باشد. اما نمایش‌های حضوری گوگل به طرز تکان‌دهنده‌ای آماتور هستند. به عنوان مثال، سوندار پیچای مجبور است به پایین نگاه کند تا مطمئن شود روی علامت خود ایستاده است، به جای اینکه از قبل در تمرینات آن را حفظ کرده باشد. و اگر شما مجری اصلی مراسم هستید، واقعاً باید تا پایان برنامه حضور داشته باشید.

با این حال، در مقایسه با ارائه‌های زنده قدیمی اپل، نمایش گوگل به طرز ناامیدکننده‌ای ایستا و بی‌تحرک است. این یک نمایش زنده در مقابل مخاطبان زنده است، اما توجه بسیار بیشتری به صفحه نمایش بین مجریان دارد. اپل از یک ارائه جذاب و پر زرق و برق برای پنهان کردن این موضوع که حرف زیادی برای گفتن ندارد استفاده می‌کند.

عدم توانایی در متقاعد کردن مخاطبان

به نظر نمی‌رسید که Google I/O چیز زیادی برای معرفی داشته باشد و بیشتر آن قرار است در زمان نامشخصی در آینده عرضه شود، اما مسئله اینجاست که اصلاً متقاعدکننده نبود. در حال حاضر شما می‌توانید تمام استدلال‌ها را علیه مثلاً آیفون فولد مطرح کنید، اما مطمئناً می‌دانید که اپل دلیلی واقعی و کاملاً متقاعدکننده برای اینکه چرا همه به آن نیاز دارند، ارائه خواهد کرد. گوگل نتوانست این کار را انجام دهد، هرچند که توسط معرفی‌های قبلی خود نیز محدود شده بود. گوگل تلاش کرد هم‌زمان ادعای موفقیت بزرگ در سال گذشته و دستاوردهای بزرگ‌تر در آینده را داشته باشد. به عنوان مثال، این ادعا وجود داشت که گوگل حالت هوش مصنوعی (AI Mode) خود را در سال ۲۰۲۵ معرفی کرده و این کار به نوعی شگفت‌انگیز بوده است.

البته کسی انتظار ندارد گوگل روی استیج اعتراف کند که خلاصه‌های هوش مصنوعی‌اش به طرز تکان‌دهنده‌ای در بسیاری از مواقع اشتباه هستند. اما دانستن این موضوع، معرفی ارتقای آن به جمینای ۳.۵ (Gemini 3.5) را تحت تأثیر قرار داد. آن معرفی هم با یک انتظار عذاب‌آور دیگر برای تشویق‌های پیش‌بینی‌شده همراه بود، اما حداقل این بار صدای دست زدن‌ها آمد. اگر دست نمی‌زدید، به این دلیل بود که بگویید اعلام استفاده از جمینای ۳.۵ بی‌معنی است.

اپل هیچ‌وقت نمی‌گوید که در حال ارتقای سیری به سیری ۲.۰ است. این شرکت اعلام می‌کند که برای مثال iOS 27 را معرفی می‌کند، اما برای تشویق در آنجا توقف نمی‌کند و انتظار ندارد این عدد صرفاً یک ترفند برای جلب توجه باشد. در عوض، اپل همیشه بر آنچه کاربران می‌توانند با قابلیت‌های جدید انجام دهند تمرکز می‌کند. تکنولوژی در خدمت کاربرد، هدف و کارایی قرار می‌گیرد.

گوگل این تغییر را یک بازطراحی رادیکال مبتنی بر هوش مصنوعی برای موتور جستجو می‌نامد، در حالی که شما ممکن است آن را فقط یک باکس بزرگ‌تر بنامید!

هوش مصنوعی؛ تمام چیزی که گوگل درباره آن صحبت کرد

با صحبت از تکنولوژی هوش مصنوعی، گوگل کاری جز صحبت درباره AI انجام نداد. تفاوت این بار در این بود که معرفی‌ها بیشتر پیرامون “هوش مصنوعی عاملیت‌گرا” (Agentic AI) بود؛ یعنی هوش مصنوعی که بیشتر شبیه به آن چیزی عمل می‌کند که همیشه درباره‌اش گفته می‌شد. مأموران هوش مصنوعی می‌توانند کارهایی را انجام دهند که مراحل متعددی را در بر می‌گیرد، چیزی که گوگل آن را “وظایف با افق طولانی” می‌نامد.

یک ویدیو کات‌شده از این رویداد در یوتیوب وجود دارد که صرفاً هر بار ذکر کلمه “AI” را نشان می‌دهد. این ویدیو حدود یک دقیقه طول می‌کشد و تا پایان آن می‌خواهید گوش‌های خود را بگیرید تا از این هیاهو فرار کنید! یکی از کاربران در ردیت نوشت: «من این احساس را دارم که گوگل یا عمداً واکنش‌های منفی اخیر علیه هوش مصنوعی را نادیده می‌گیرد یا به نوعی از آن بی‌خبر است، زیرا آن‌ها مطمئناً فکر می‌کردند که همه برای این چیزهایی که معرفی کردند بسیار هیجان‌زده‌تر خواهند شد.»

امروز “AI” اصطلاح دم‌دستی گوگل برای هر چیزی است، زیرا هوش مصنوعی قطعاً همان عبارت داغی است که همه مبهوت آن هستند. با این حال، ما اکنون از آن مرحله عبور کرده‌ایم و به نظر می‌رسید گوگل ناامیدانه تلاش می‌کند ما را متقاعد کند که هوش مصنوعی کار می‌کند. این فناوری واقعاً در بسیاری از موارد خاص کارآمد است، اما گوگل آن را بی‌نقص نشان می‌دهد و باعث می‌شود همه چیز غیرواقعی به نظر برسد؛ چرا که ما دیگر این نوع خاص از ادعاها را بدون شواهد واقعی از کاربردی بودن آن در کارهای روزمره خود باور نمی‌کنیم.

اپل با نشان دادن ویژگی هوش اپل (Apple Intelligence) که در آن یک زن از سیری می‌پرسد قبلاً کجا با شخصی ملاقات کرده است، تا حدودی زیاده‌روی کرد؛ اما اشتباه در نحوه ارائه آن نبود، اپل اصلاً در نحوه تلاش برای فروش هوش مصنوعی به ما اشتباه نکرد. در عوض، اپل کاملاً درست تشخیص داد که این دقیقاً همان چیزی است که می‌تواند ما را به هوش مصنوعی علاقه‌مند کند. شما آن ویژگی را دیدید و گفتید بله، از آن استفاده خواهم کرد. اما با گوگل، ما بیشتر با نگارش خودکار مواجه می‌شویم که باعث می‌شود لحن شما شبیه به بقیه شود؛ یا ویدیوهای بیشتری دریافت می‌کنیم که خودمان نساخته‌ایم اما ممکن است آن‌ها را به نام خود جا بزنیم.

ما همچنین تصاویر بیشتری دریافت می‌کنیم و این تنها زمانی بود که در Google I/O حتی به طور کم‌رنگ به وجود مشکلی در شکوه هوش مصنوعی اشاره شد. سوندار پیچای درباره اینکه چگونه تصاویر می‌توانند با هوش مصنوعی جعل شوند صحبت کرد و اینکه این قطعاً یک مشکل است، اما خوشبختانه یک راه حل وجود دارد؛ و راه حل، هوش مصنوعی بیشتری بود!

سالی که باید متعلق به گوگل می‌بود

اغلب زمان‌هایی وجود دارد که اندروید از iOS اپل جلو می‌افتد، اگرچه این اتفاق معمولاً با ویژگی‌هایی رخ می‌دهد که هرگز به همه گوشی‌ها راه پیدا نمی‌کنند. با این حال، امسال اپل قصد دارد ویژگی‌های دستیار صوتی سیری (Siri) و Apple Intelligence را معرفی کند که با پایه‌ریزی جمینای بازسازی شده‌اند. می‌توانید شرط ببندید که بندی در قرارداد وجود دارد که میزان صحبت گوگل در این باره را محدود می‌کند؛ پس شاید به همین دلیل بود که حتی یک‌بار هم نامی از اپل برده نشد.

با این حال، آنچه گوگل بدون شک می‌توانست انجام دهد، به رخ کشیدن ویژگی‌هایی بود که ما تا زمان عرضه iOS 27 به آن‌ها دسترسی نخواهیم داشت. مسئله این است که شاید این کار را انجام داد، اما چون تمرکز خود را روی این گذاشت که چگونه توسعه‌دهندگان می‌توانند از یک رابط خط فرمان برای کشیدن نقاشی یک قطار استفاده کنند، حفظ تمرکز روی آن دشوار بود.

اگر تماشای رویداد را زودتر قطع کردید، اصلاً احساس بدی نداشته باشید، چون سوندار پیچای هم همین کار را کرد! آخرین حضور او در این ارائه، سپردن کار به مجری بعدی در دقیقه ۴۳ بود. نمایش پس از آن بیش از یک ساعت دیگر ادامه یافت و هیچ اثری از پیچای نبود. این بدان معناست که کل نمایش رها شد تا توسط دمیس هاسابیس (Demis Hassabis) به پایان برسد. او مدیرعامل بخش DeepMind گوگل است، اما از شما انتظار می‌رفت که این را از معرفی او در ۹۰ دقیقه قبل به یاد داشته باشید.

درست پس از این ادعا که تیم‌های هوش مصنوعی گوگل هدف حل همه بیماری‌ها را دارند، او ناگهان برنامه را تعطیل کرد. هاسابیس در پایان این ارائه نزدیک به دو ساعته گفت: «وقتی به این زمان نگاه می‌کنیم، فکر می‌کنم متوجه خواهیم شد که در دامنه‌های نقطه تکینگی (Singularity) ایستاده بودیم.» او مکث معمول را برای تشویق حضار انجام نداد، که مایه تاسف است؛ زیرا شما می‌توانستید این زمان را صرف پرسش از هوش مصنوعی گوگل کنید که اصلاً منظور از این حرف‌ها چه بود!