پل استار ۳: یک قدم تا بزرگی، غرق در کابوس نرم افزاری

ما مدت ها است که وارد دورانی شده ایم که کامپیوتر ها و نرم افزار ها، نحوه تعامل ما با خودرو هایمان را تعریف می کنند. دیگر نوآوری های بزرگ در صنعت خودرو، صرفا مکانیکی نیستند. این دنیای جدید، امکانات بی پایانی را برای ارائه قابلیت های شگفت انگیز باز کرده است، اما در عین حال، خودروسازان را در برابر باگ های نرم افزاری خشمگین کننده و ویرانگر، آسیب پذیر کرده است.

پل استار ۳؛ خودرویی جاه‌ طلب که در تله مشکلات نرم‌ افزاری گرفتار شد

به گزارش بخش اخبار خودرو زوم تک , پل استار ۳ مدل ۲۰۲۵ (Polestar 3)، جدید ترین قربانی این شمشیر دو لبه است. این خودرو مانند ایکاروس اسطوره ای، بیش از حد به خورشید نرم افزار نزدیک شد و بال های دیجیتالی اش ذوب شدند.

این موضوع بسیار ناراحت کننده است، زیرا پل استار ۳ بر روی کاغذ و در دنیای واقعی مکانیک، تقریبا یک خودروی بی نقص و یکی از مدعیان اصلی جوایز بهترین خودروی سال بود. این یک محصول کاملا جدید از برندی است که به شدت به آن نیاز داشت؛ یک شاسی بلند الکتریکی سایز متوسط، با طراحی پیشرو و عملکردی بسیار بالا. پل استار بلند پروازانه خود را «پورشه خودرو های الکتریکی» می داند و باید گفت که در بسیاری از جنبه ها، به این ادعا نزدیک شده است. قیمت، عملکرد، برد حرکتی و سرعت شارژ آن، همگی در سطح بهترین های بازار هستند.

اما افسوس که نرم افزار این خودرو، هنوز «تمام نشده» است.

کابوس دیجیتال: وقتی نمی توانید وارد خودروی خود شوید

در تست های انجام شده، دو نسخه از این خودرو مورد بررسی قرار گرفت: یک مدل استاندارد «برد بلند» با موتور عقب (دیفرانسیل عقب) و یک مدل قدرتمند «پرفورمنس» دو موتوره (چهار چرخ متحرک). هر دو خودرو مشکلات اساسی داشتند.

مدل استاندارد، یک باگ عجیب در دستگیره های در برقی خود داشت. این دستگیره ها که باید به صورت خودکار بیرون بیایند، به درستی کار نمی کردند. داوران و منتقدان مجبور بودند برای باز کردن در از بیرون، گاهی تا پنج بار دستگیره را بکشند. تصور کنید ۸۰ هزار دلار برای یک خودروی لوکس پرداخت کرده اید و در یک روز بارانی، نمی توانید وارد آن شوید.

اما مشکل مدل گران قیمت تر پرفورمنس، از این هم خجالت آور تر بود. دستگیره های در این مدل کار می کردند، اما خودرو نمی توانست کارت کلید خود را تشخیص دهد! صدا های ناله و کلافگی داوران در محوطه تست شنیده می شد که بار ها و بار ها کارت را روی سنسور می کشیدند، نگه می داشتند و ضربه می زدند، اما خودرو روشن نمی شد.

این مشکل زمانی خشمگین کننده تر شد که باران شروع به باریدن کرد. چرا؟ چون در یک تصمیم طراحی عجیب دیگر، شیشه های خودرو بالا نمی روند، مگر اینکه خودرو «روشن» باشد. بنابراین داوران در حالی که زیر باران خیس می شدند، تلاش می کردند خودرویی که کلیدش در دستشان بود را متقاعد کنند که روشن شود.

اینجاست که این سوال اساسی مطرح می شود: «صادقانه بگویم، اگر شما نمی توانید دستگیره در و کلید را درست طراحی کنید، آیا اصلا می توانید خود را یک شرکت خودروسازی جدی بنامید؟»

لذت رانندگی که حیف شد

و اینجاست که تراژدی واقعی رخ می دهد. چون به محض اینکه داوران توانستند خودرو ها را روشن کنند و با آن ها رانندگی کنند، عاشقشان شدند. هر دو مدل تجربه رانندگی فوق العاده ای داشتند.

اگرچه هیچ کدام در پیست آزمایش، به تیزی و دقت «پورشه ماکان برقی» نبودند، اما پل استار دقیقا در مسیر درست قرار دارد و تنها نیم قدم عقب تر از معیار کلاس خود یعنی پورشه است. این یک دستاورد مکانیکی فوق العاده است.

جالب اینجاست که بسیار شبیه به پورشه، تفاوت زیادی در «رفتار» رانندگی بین مدل دیفرانسیل عقب و مدل چهار چرخ متحرک وجود نداشت. هر دو خودرو تعادل و پایداری بی نظیری داشتند و تنها تفاوت واضح، شتاب گیری وحشتناک تر مدل پرفورمنس بود. (مدل پرفورمنس با ۵۱۷ اسب بخار قدرت و ۶۷۱ پوند فوت گشتاور، در ۳.۸ ثانیه به سرعت ۱۰۰ کیلومتر می رسد).

مهم تر از آن، پل استار ۳ این هندلینگ اسپرت را بدون قربانی کردن راحتی سرنشینان به دست آورده است. سواری خودرو هرگز خشک و آزار دهنده نیست، اگرچه مدل پایه کمی تکان های عمودی بیشتری داشت. این خودرو یک بسته بندی عالی از فضا، طراحی، متریال پایدار و لذت رانندگی است که همگی زیر سایه نرم افزار معیوب، پنهان شده اند.

طراحی داخلی: جنگ علیه دکمه های فیزیکی

مشکلات پل استار ۳ فقط به باگ های نرم افزاری ختم نمی شود. بخش بزرگی از مشکلات به «تصمیمات طراحی» و رابط کاربری (UI/UX) مربوط می شود. طراحان پل استار در تلاش برای خلق یک کابین مینیمال و آینده نگرانه، بسیاری از اصول اولیه ارگونومی را زیر پا گذاشته اند.

داوران به طور مداوم از دکمه های لمسی بدون برچسب روی فرمان شکایت داشتند. این دکمه ها قرار است چند کاره باشند، اما شما تا زمانی که آن ها را لمس نکنید، نمی دانید چه کاری انجام می دهند. تازه پس از لمس، یک نمایشگر در پشت آمپر ظاهر می شود و به شما می گوید که این دکمه چه کاری می کند؛ آن هم فقط در صورتی که آن عملکرد در آن لحظه فعال باشد! این یعنی شما باید چشم خود را از جاده بردارید تا بفهمید چگونه صدای موسیقی را کم کنید.

کابوس واقعی زمانی است که می خواهید تنظیمات اولیه خودرو را انجام دهید. تنظیم آینه های جانبی و تنظیم فرمان، دو مورد از اساسی ترین کار هایی که هر راننده ای باید انجام دهد، در منوی صفحه نمایش مرکزی دفن شده اند. شما باید سه مرحله وارد منو ها شوید تا بتوانید آینه خود را تنظیم کنید. این کاری است که در ۹۹ درصد خودرو ها، با یک دکمه فیزیکی روی در، در عرض دو ثانیه انجام می شود.

این طراحی گیج کننده، بوی «کاهش هزینه» می دهد. مثلا، برای تنظیم صندلی برقی، به جای چندین دکمه، فقط یک دستگیره کنترلی وجود دارد که باید با فشار دادن دکمه مرکزی آن، بین عملکرد های مختلف (جلو و عقب رفتن، تنظیم پشتی، گودی کمر و …) جابجا شوید. این کار در حین رانندگی تقریبا غیر ممکن است. این حس ارزان سازی، دقیقا مشابه کلید های پنجره دو کاره لعنتی است که باز هم برای کاهش هزینه استفاده شده اند.

نتیجه: یک قدم تا بزرگی

پل استار ۳ یک خودروی اساسا و ذاتا خوب است که زیر مشکلات دیجیتالی و کنترل های احمقانه پنهان شده است. ما عاشق طراحی، مواد پایدار به کار رفته در کابین، فضای جادار سرنشینان، صندوق بار بزرگ و مهم تر از همه، «تجربه رانندگی» آن شدیم.

اما کنترل های عجیب و غریب و اشکالات نرم افزاری خشم برانگیز، ما را از این خودرو دلزده کرد. حقیقت این است که پل استار ۳ تنها «یک آپدیت نرم افزاری و چند دکمه فیزیکی جدید» تا تبدیل شدن به یک خودروی عالی فاصله دارد.

اگر پل استار به جای اینکه سعی کند «همه چیز» را دوباره اختراع کند، فقط روی اصول اولیه تمرکز می کرد، اکنون یک فینالیست قطعی برای خودروی سال در دست داشت.