تفاوت بین حافظه خارجی و داخلی در گوشی اندروید چیست؟

گوشی‌های هوشمند، لپ‌تاپ‌ها و ساعت‌های هوشمند چه چیزی مشترک دارند؟ همه آنها دارای فضای ذخیره سازی برای ذخیره فایل های سیستم، برنامه ها و داده های کاربر هستند. فضای ذخیره سازی در گوشی های اندرویدی به دو دسته تقسیم می شود. حافظه خارجی و داخلی. اما تفاوت حافظه خارجی و داخلی چیست؟ از کدام یک استفاده کنیم؟

در حالی که اکثر مردم فکر می‌کنند که حافظه خارجی کارت‌های SD و هارد دیسک‌های خارجی است، اما این کاملاً درست نیست. بیایید تفاوت واقعی بین این دو نوع ذخیره سازی و زمان استفاده از آنها را درک کنیم.

حافظه داخلی گوشی چه تفاوتی با حافظه خارجی دارد

هنگامی که یک برنامه را روی تلفن خود نصب می کنید، یک پوشه خصوصی منحصر به فرد ایجاد می شود که فقط برنامه نصب شده می تواند به آن دسترسی داشته باشد. این فایل ها در حافظه داخلی ذخیره می شوند که سایر برنامه ها یا کاربران نمی توانند به آن دسترسی داشته باشند.

فایل های سیستم اندروید نیز در حافظه داخلی ذخیره می شوند که در دسترس کاربر نیست. برای دسترسی به این فایل ها یا یک برنامه را دانلود می کنید یا می توانید گوشی هوشمند خود را روت کنید.

دو نوع حافظه خارجی وجود دارد. یکی کارت های حافظه یا SD است که به صورت دستی وارد می کنیم. این محبوب ترین شکل حافظه خارجی است که اکثر کاربران گوشی های هوشمند آن را درک می کنند. با این تعریف، ذخیره سازی ابری مانند Dropbox نیز یک حافظه خارجی است. که به آن ذخیره خارجی ثانویه می گویند. بنابراین، چه چیزی اولیه است؟

ذخیره‌سازی خارجی اولیه یکی از مواردی است که توسط کاربر قابل دسترسی است اما همچنان بخشی از حافظه داخلی است. این جایی است که عکس‌ها، اسناد و سایر داده‌های خود را حتی زمانی که کارت SD نصب نکرده‌اید، ذخیره می‌کنید. به طور خلاصه، حافظه داخلی گوشی شما به دو قسمت تقسیم می شود. داخلی و خارجی. کارت SD یا همان کارت حافظه ای که روی گوشی میندازید را می توان حافظه خارجی قابل جابجایی نیز نامید.

چرا دانستن حافظه داخلی و خارجی مهم است

حافظه داخلی بیشتر توسط OEM اندروید و توسعه دهندگان برنامه برای ذخیره فایل ها و داده های حساس استفاده می شود. هدف در اینجا محافظت از آنها در برابر آسیب ناخواسته یا تصادفی است. فایل های ذخیره شده در دایرکتوری های ایجاد شده در حافظه داخلی توسط سایر برنامه ها قابل دسترسی نیستند. این یک لایه بسیار مورد نیاز از امنیت و حریم خصوصی را برای داده های شما فراهم می کند.

فایل‌های ذخیره شده در حافظه خارجی اولیه مستقیماً با استفاده از برنامه کاوشگر فایل داخلی قابل دسترسی هستند. سایر برنامه ها نیز می توانند به این داده ها دسترسی داشته باشند. اینجاست که مجوزها وارد می‌شوند. وقتی برنامه‌ای می‌خواهد به این داده‌ها دسترسی داشته باشد، برای دسترسی به حافظه خارجی اولیه یا ثانویه اجازه می‌خواهد. برنامه نمی تواند به فایل های ذخیره شده در حافظه داخلی دسترسی داشته باشد مگر اینکه متعلق به برنامه مربوطه باشد.

اما همه برنامه ها این کار را انجام نمی دهند. موارد متعددی وجود داشته است که برنامه‌ها بدون اجازه یا حتی اطلاع کاربران به سرقت داده‌های کاربر مجرم شناخته شده‌اند. در چنین مواردی، اهمیت حافظه داخلی اولیه که توسط سایر برنامه ها قابل دسترسی نیست، اهمیت بیشتری پیدا می کند.

تفکر بیشتر

اکنون می دانیم که حافظه داخلی برای ذخیره فایل های سیستم عامل و برنامه هایی که توسط سایر برنامه ها قابل دسترسی نیستند استفاده می شود. همچنین می دانیم که دو نوع حافظه خارجی وجود دارد. ذخیره‌سازی خارجی اولیه برای ذخیره داده‌هایی استفاده می‌شود که دیگران اجازه دسترسی به آن‌ها را دارند. به عنوان مثال، تنظیمات برنامه در حافظه داخلی ذخیره می شود، اما فایل های MP3 که با استفاده از همان برنامه دانلود می کنید در حافظه خارجی ذخیره می شوند.

کارت SD یک حافظه خارجی ثانویه است، اما بخشی از سیستم نیست. شما می توانید آن را بردارید و می توانید آن را هر کجا که می خواهید با خود حمل کنید. همچنین می‌توانید آن را مستقیماً به لپ‌تاپ یا سایر دستگاه‌های سازگار متصل کنید. شما می توانید استدلال کنید که یک گوشی هوشمند می تواند به لپ تاپ نیز متصل شود. اما وقتی تلفن هوشمند را از طریق کابل USB وصل می‌کنید و درایو داخلی را نصب می‌کنید، فقط می‌توانید به حافظه خارجی اولیه و ثانویه دسترسی داشته باشید. برخی از کاربران، ذخیره‌سازی خارجی اولیه را به‌عنوان فضای ذخیره‌سازی مشترک داخلی می‌نامند، زیرا بخشی از سیستم است، اما کاربر آزادانه به آن دسترسی دارد.

برخی از برنامه ها به کاربران اجازه می دهند داده ها را روی کارت SD ذخیره کنند. این انعطاف پذیری را به کاربر و کنترل بیشتری بر روی داده های آنها ارائه می دهد. هنگامی که یک برنامه را حذف نصب می کنید، تمام داده هایی که در پوشه برنامه ذخیره شده اند نیز حذف می شوند. گاهی اوقات، همه داده ها حذف نمی شوند یا پوشه های خالی توسط برنامه ها باقی نمی ماند. این می تواند در طول زمان انباشته شود و منجر به مشکلات ذخیره سازی و کندی سیستم شود.

بسیاری از گوشی های هوشمند ممتاز کارت SD را به طور کامل حذف کرده اند، اما در عوض، حافظه داخلی را در پیکربندی های حافظه مختلف ارائه می دهند. اینها از 2 گیگابایت شروع شوند و تا 512 گیگابایت هستند. این امر باعث می شود که تقسیم حافظه به حافظه داخلی و خارجی ضروری تر شود.

بنابراین، دفعه بعد که تنظیمات را در تلفن خود باز کردید و به Storage رفتید تا فضای موجود را بررسی کنید، این واقعاً حافظه خارجی اولیه است که با طراحی قابل دسترسی است. این فقط حافظه داخلی نامیده می شود تا کاربر بهتر بتواند بین آن و کارت های SD که ممکن است علاوه بر آن نصب کرده باشند تمایز قائل شود.

خلاصه مطلب

همه ی تفاوت ها در مورد کنترل، مجوزها، حریم خصوصی و امنیت است. حافظه داخلی برای برنامه‌ها برای ذخیره داده‌های حساس است که به‌طور پیش‌فرض از دسترسی خواندن و نوشتن به همه برنامه‌ها و کاربران دیگر جلوگیری می‌کند. ذخیره‌سازی خارجی  بخشی از فضای ذخیره‌سازی داخلی است که توسط کاربر و سایر برنامه‌ها قابل دسترسی است اما اغلب با مجوز. حافظه خارجی ثانویه کارت‌های SD هستند که از تلفن قابل جدا شدن هستند.

همچنین بخوانید راهی برای افزایش حافظه ی آیفون و آیپد یافت شد