هک عجیب زوم برای فرار از ضبط شدن؛ ترفند یک سرمایه‌گذار در برابر اپلیکیشن‌ های هوش مصنوعی

جرمی لوین (Jeremy Levine)، یکی از سرمایه‌گذاران خطرپذیر (VC)، راهکار کنایه‌آمیز و جالبی را برای موضوعی پیدا کرده است که به طور مداوم او را آزار می‌دهد. بر اساس گزارش جدید وال استریت ژورنال درباره افزایش چشمگیر محبوبیت اپلیکیشن‌ های یادداشت‌ برداری و نسخه‌ برداری هوش مصنوعی، او دیگر با نام واقعی خود در پلتفرم زوم ظاهر نمی‌شود؛ بلکه نام کاربری خود را به «جرمی لوین – من با نسخه‌برداری یا ضبط صدا موافق نیستم» تغییر داده است.

به گزارش بخش اخبار فناوری زوم تک به نقل از وال استریت ژورنال، این اقدام ممکن است بسته به دیدگاه شما، لجبازانه یا هوشمندانه به نظر برسد؛ اما آنچه کاملاً واضح است این است که به لطف نسل جدیدی از اپلیکیشن‌های نوت‌برداری هوش مصنوعی و گجت‌های ضبط صدا، قابلیت «ضبط همیشگی» در حال تبدیل شدن به یک امر فراگیر در جامعه است؛ ابزارهایی که بسیاری از آن‌ها پیش از این در رسانه تک‌کرانچ معرفی و حتی رتبه‌بندی شده‌اند.

تغییر هنجارهای اجتماعی و نفوذ هوش مصنوعی در جلسات کاری

اریک بان (Eric Bahn)، یکی دیگر از سرمایه‌گذاران خطرپذیر، به این رسانه می‌گوید که او اکنون به طور خودکار فرض را بر این می‌گذارد که تمام جلساتش با بنیان‌گذاران استارتاپ‌ها ضبط و نسخه‌برداری می‌شوند، حتی قبل از اینکه ببیند کسی گوشی تلفن همراهش را روی میز کنفرانس سُر می‌دهد.

جالب اینجاست که این تب‌وتاب فقط به محیط‌های کاری محدود نمی‌شود. یک بنیان‌گذار استارتاپ به وال استریت ژورنال گفته است که بیشتر قرارهای ملاقات عاشقانه اول خود را با استفاده از اپلیکیشن گرانولا (Granola) ضبط می‌کند. او سپس متن پیاده‌شده را به هوش مصنوعی کلود (Claude) می‌دهد تا تحلیل کند که آیا می‌توانسته رفتار جذاب‌تر یا همدلانه‌تری داشته باشد یا خیر؛ و در عین حال بررسی کند که کدام طرف بیشتر حرف زده است! (واقعاً که قرارهای عاشقانه در سانفرانسیسکو سخت و عجیب شده است.)

زنگ خطر برای حریم خصوصی؛ زوال گفتگوهای صمیمی و چالش‌ های حقوقی

لوین این روند فراگیر را یک «رفتار ناپسند و غیرقابل‌قبول اجتماعی» می‌نامد که می‌تواند پویایی و صمیمیت گفتگوهای خودجوش را به طور کامل نابود کند. سایر افراد حاضر در این گزارش نیز اشاره کرده‌اند که این موضوع یک میدان مین حقوقی و قانونی بزرگ به شمار می‌رود و می‌تواند چالش‌های جدی برای حفظ حریم خصوصی ایجاد کند.

زباله‌ دانی صوتی؛ آیا کسی واقعاً این فایل‌های ضبط‌شده را گوش می‌ دهد؟

اما پیچیدگی دیگری نیز در این میان وجود دارد: اگر تمام جلسات کاری، مکالمات کوتاه کنار آب‌سردکن شرکت و حتی قرارهای عاشقانه قرار است به متن تبدیل و خلاصه‌سازی شوند، واقعاً چه کسی قرار است همه آن‌ها را بخواند؟ در چه نقطه‌ای این «زباله‌دانی صوتی» از تمام گفتگوهای روزمره ما، دیگر کاربرد خود را از دست می‌دهد و صرفاً به فایل‌های انباشته‌شده‌ای تبدیل می‌شود که هیچ‌کس زمان لازم برای بازپخش و گوش دادن دوباره به آن‌ها را ندارد؟