نویسندگان حالا عمداً اشتباه می‌نویسند؛ وقتی نثر خوب و استاندارد شبیه هوش مصنوعی به نظر می‌رسد

ترس نویسندگان و دانشجویان از لحن خود؛ کابوس جدید ابزارهای تشخیص هوش مصنوعی

هوش مصنوعی موفق به انجام کاری نسبتاً غیرمنتظره شده است: این فناوری باعث شده مردم از اینکه شبیه خودشان به نظر برسند، بترسند. در حالی که ابزارهای تشخیصی مانند Pangram روز به روز تأثیر بیشتری بر مناقشات مربوط به انسانی یا رباتیک بودن یک متن می‌گذارند، نویسندگان و دانشجویان در حال تغییر زبان و لحن نگارش خود هستند تا از برانگیختن شک و تردید جلوگیری کنند. این به معنای کاهش عادات آشنای نویسندگی، ایجاد عمدی نقص در متن و در برخی موارد، شک کردن افراد به جملات کاملاً عادی خود است.

به گزارش بخش اخبار فناوری زوم تک به نقل از Digital Trends ، گزارش منتشر شده از سوی بلومبرگ نشان می‌دهد که ابزارهای تشخیص هوش مصنوعی (AI Detection) از کشف محتوای تولیدشده توسط ماشین فراتر رفته‌اند. این ابزارها اکنون حتی بر نحوه نوشتن افرادی که ادعا می‌کنند هرگز از هوش مصنوعی استفاده نکرده‌اند نیز تاثیر می‌گذارند.

تغییر سبک نگارش نویسندگان برای فرار از اتهام استفاده از ChatGPT

یکی از قابل‌توجه‌ترین نمونه‌ها مربوط به میا بالارد (Mia Ballard)، رمان‌نویس است که کتاب او با نام Shy Girl در ماه مارس توسط ناشر معروف، یعنی انتشارات هاچت (Hachette) پس از دریافت نمره ۷۸.۳ درصدی تولید با هوش مصنوعی از سوی ابزار Pangram، از بازار جمع‌آوری شد. بالارد استفاده از هوش مصنوعی برای نوشتن رمان را تکذیب کرده و می‌گوید ویراستار او ممکن است بدون آگاهی وی از این فناوری استفاده کرده باشد. این جنجال آسیب روحی و شخصی جدی به او وارد کرد و حتی آثار بعدی او نیز همچنان با اتهامات مربوط به هوش مصنوعی مواجه شدند.

آمار و ارقام این وضعیت را به شدت نگران‌کننده و ناراحت‌کننده می‌کند. بلومبرگ گزارش می‌دهد که Pangram به فصل اول رمان بعدی بالارد یعنی Poly – که به گفته او با دست نوشته شده – نمره ۱۰۰ درصد تولیدشده توسط هوش مصنوعی را داده است! همچنین رمان قبلی او یعنی Sugar نیز نمره ۸۳ درصد را دریافت کرده بود.

بالارد تنها نویسنده‌ای نیست که در دام این مناقشه پیچیده و آشفته افتاده است. گزارش‌ها حاکی از آن است که نویسندگان در حال اجتناب از عادات سبک نگارشی مرتبط با هوش مصنوعی هستند؛ عاداتی مانند تکرار بلاغی، ساختارهای جمله‌بندی موازی و قانون سه تایی. برخی حتی از به‌کارگیری خط تیره بلند (Em Dash) دوری می‌کنند و عمداً غلط‌های املایی به متن اضافه می‌کنند تا نثر آن‌ها انسانی‌تر به نظر برسد. ظاهراً گرامر صحیح و نگارش استاندارد اکنون با بحران هویت مواجه شده است!

عواقب این موضوع می‌تواند فراتر از نویسندگان فردی گسترش یابد. جری فالاده (Jerry Falade)، نویسنده نیجریه‌ای، هشدار داده است که پرهیز از الگوهای نگارشی منتسب به هوش مصنوعی می‌تواند نثرهایی را که ریشه در زبان‌ها و فرهنگ‌های دیگر دارند، یک‌دست، بی‌روح و تضعیف کند.

استرس و اضطراب جدید در دنیای نویسندگی با ابزارهای AI Detector

توسعه‌دهندگان Pangram می‌گویند ابزار تشخیصی آن‌ها به جای گشتن به دنبال کلمات یا علائم نگارشی خاص، هزاران سیگنال مختلف را تحلیل می‌کند. جدیدترین مدل این ابزار ادعای نرخ مثبت کاذب (False-Positive) یک در ۱۰,۰۰۰ را دارد، اگرچه این شرکت اذعان می‌کند که وقوع خطا غیرممکن نیست. همچنین تمایز بین محتوای «تولیدشده با هوش مصنوعی» و «بازنویسی‌شده با کمک هوش مصنوعی» همچنان پیچیده است. طبق تعریف Pangram، درخواست از یک چت‌بات برای تبدیل فرمت چند نقطه‌ای (Bullet Points) به یک مقاله، محتوای تولیدشده توسط هوش مصنوعی محسوب می‌شود، در حالی که استفاده از آن برای بازنویسی متن موجودِ نوشته‌شده توسط انسان، کمک گرفتن از هوش مصنوعی تلقی می‌گردد.

دانشجویان نیز از سال ۲۰۲۳ و با ورود ابزارهای تشخیص هوش مصنوعی به دانشگاه‌ها با چالش‌های مشابهی مواجه شده‌اند. برخی از آن‌ها از متهم شدن اشتباهی گلایه کرده‌اند، در حالی که ابزارهایی مانند BotOut برای شناسایی کلماتی که ممکن است باعث برانگیختن حس حساسیت ابزارهای تشخیصی شوند، به وجود آمده‌اند.

نگرانی بزرگ‌تر این است که مرز بین نوشته انسانی و ماشینی روز به روز تارتر می‌شود. زبان‌شناسان می‌گویند مردم از همین حالا در حال جذب یا پرهیز از زبان چت‌بات‌ها هستند که این امر یک سبک نگارش ترکیبی (هیبریدی) ایجاد می‌کند. با تکامل ابزارهای هوش مصنوعی و سیستم‌های تشخیصی، نویسندگان ممکن است همان‌قدر که برای نوشتن زمان صرف می‌کنند، مجبور شوند وقت خود را صرف اثبات انسانی بودن اثرشان کنند.

وقتی الگوریتم‌ ها جای ارزیابی محتوا و تلاش نویسنده را می‌گیرند

نویسندگی به خودی خود کار دشواری است، بدون اینکه لازم باشد برای هر جمله، علامت نگارشی یا انتخاب تعابیر به این دلیل که ممکن است شباهت زیادی به خروجی یک هوش مصنوعی داشته باشد، دچار تردید و خودسانسوری شویم. تغییر سبک نگارش صرفاً به این دلیل که یک ابزار تشخیصی ممکن است آن را اشتباه بفهمد، رویکرد درستی نیست؛ ایجاد دست‌کاری‌های عمدی برای ضعیف‌تر کردن متن، استفاده از عبارات نامأنوس یا وارد کردن غلط‌های املایی برای اثبات انسان بودن، اصالت متن را از بین می‌برد.

یک اثر متنی باید بر اساس ایده‌ها، گزارش‌گری، تحقیقات و تلاش پشت آن قضاوت شود، نه بر این اساس که آیا یک الگوریتم سبک نگارش آن را تأیید می‌کند یا خیر. هوش مصنوعی قطعاً می‌تواند به نوشتن کمک کند، اما باید مراقب باشیم که به ماشین‌ها اجازه ندهیم تصمیم بگیرند نگارش اصیل انسانی چگونه باید باشد. اگر تاوان اثبات انسان بودن، بدتر نوشتن و افت کیفیت متون باشد، شاید زمان آن رسیده که ابزارهای تشخیصی را زیر سوال ببریم، نه نویسندگان را!