نقد و بررسی داج چارجر دیتونا EV: زیبا و قدرتمند، اما پر از ایرادات ناامیدکننده

نکات زیادی برای دوست داشتن (و نفرت داشتن) در مورد چارجر الکتریکی داج وجود دارد. این مقاله توسط کریستین سیباو و با عکاسی ویلیام واکر در تاریخ ۱۴ اکتبر ۲۰۲۵ تهیه شده است.

• مزایا
  • ظاهر فوق‌العاده
  • رانندگی نسبتاً خوب
  • به طرز شگفت‌انگیزی کاربردی
• معایب
  • سرعت شارژ بسیار پایین
  • گشتن در منوها برای فعال‌ سازی حالت دریفت هرگز جذاب نخواهد بود
  • نیاز به یک سال دیگر کار و توسعه دارد

همه چیز نمی‌تواند بی‌ نقص باشد، اما برخی چیزها باید باشند. داج چارجر دیتونا قطعاً یکی از آن چیزهایی بود که باید بی‌ نقص می‌بود. با توجه به وزن ترکیبی میراث تاریخی چارجر و چلنجر و سابقه اخیر آن به عنوان خودروی عضلانی منتخب برای افراد بی‌پروا و هنجارشکن، داج نمی‌توانست در عرضه نسخه الکتریکی جدید کوپه و سدان چارجر اشتباه کند. متأسفانه، از بسیاری جهات، این اتفاق افتاد.

شروعی ناامیدکننده: کیفیت ساخت و باگ‌ های نرم‌ افزاری

به گزارش بخش اخبار خودرو زوم تک به نقل از موتورترند، به نظر نمی‌رسید هیچ‌کدام از دو مدل چارجری که برای رویداد «خودروی سال» ما رسیدند، با دقت مونتاژ شده باشند. یکی از آن‌ها سپر جلوی ناهماهنگ داشت و دیگری درب صندوق عقب. فاصله‌های بین پنل‌ها زیاد بود و کیفیت مونتاژ و پرداخت نهایی ناهموار بود. همچنین برخی باگ‌های نرم‌افزاری مشکل‌ساز وجود داشت. یکی از چارجرها پس از ۱۵ دقیقه پارک بودن، با نمایش هشدار «گیربکس را سرویس کنید» (Service Transmission) از کار افتاد. یکی دیگر از اعضای تیم که به لطف داشتن یک خودروی الکتریکی از استلانتیس در خانواده‌اش با این باگ آشنا بود، پیشنهاد داد باتری ۱۲ ولتی را جدا کنیم یا به سادگی خودرو را قفل کرده و ۳۰ دقیقه صبر کنیم تا چارجر دوباره تصمیم به کار کردن بگیرد. راه اول جواب نداد، اما راه دوم مؤثر بود. این تنها مشکل چارجر نبود. این خودرو همچنین به طور تصادفی تصمیم می‌گرفت که صندوق عقب را باز نکند و ویراستاران را مجبور می‌کرد صندلی‌های عقب را تا کرده و از داخل کابین به فضای بار بخزند تا وسایل خود را بردارند.

سیستم سرگرمی ناتمام و سرعت شارژ بسیار کند

انگار که این مشکلات کافی نبود، سیستم اطلاعات و سرگرمی (infotainment) چارجر نیز ناتمام به نظر می‌رسید. پاسخ‌دهی آن کند است و بسیاری از عملکردها، مانند آماده‌سازی باتری برای عملکرد بالا، حالت دریفت، و قابلیت تنظیم «خزش» یا سطح شارژ باتری، در اعماق منوها پنهان شده‌اند. نگران‌کننده‌تر اینکه، به نظر می‌رسید هیچ‌کدام از خودروها مسیریاب فعالی نیز نداشتند.

این یک مشکل جدی است زیرا عملکرد شارژ چارجر تأثیرگذار نیست. ما برای یک خودروی عضلانی که با یک بار شارژ کامل نمی‌تواند بیش از ۲۰۰ مایل (حدود ۳۲۲ کیلومتر) را طی کند، ناراحت نمی‌شویم (هیچ موستانگ V-8 معاصری را به یاد نداریم که قادر به چنین پیمایشی باشد)، اما عملکرد شارژ سریع DC چارجر فاجعه‌بار است. این خودرو در ۱۵ دقیقه اول شارژ تنها ۶۶ مایل (۱۰۶ کیلومتر) به محدوده پیمایش خود اضافه می‌کند و برای شارژ از ۵ تا ۸۰ درصد به ۴۰ دقیقه زمان نیاز دارد. همانطور که بسیاری از داوران اشاره کردند، یک هیوندای آیونیک ۵ N پس از ۱۵ دقیقه اتصال به یک شارژر سریع، تقریباً به ۸۰ درصد شارژ می‌رسد.

درخشش در میان مشکلات: تجربه رانندگی و طراحی بی‌ نظیر

با وجود لیست بلندبالای مشکلات، نمی‌توانستیم بخش‌هایی از تجربه چارجر دیتونا را دوست نداشته باشیم. در واقع، این علاقه آنقدر قوی بود که برخلاف تمام انتظارات، این خودرو به دور نهایی راه یافت. آلیسا پریدل، ویراستار دیترویت، پس از عبور از پرپیچ‌وخم‌ترین بخش‌های مسیر فینالیست‌ها گفت: «بسیار سرگرم‌کننده بود! تمام مدت لبخند بر لب داشتم؛ چارجر با وجود اینکه یک غول‌پیکر است و قدرت زیادی در اختیار دارد، به طرز شگفت‌انگیزی چابک است.» سواری آن نیز خوب است و به لطف ترکیبی از تایرهای بسیار پهن، وزن سه تنی و سیستم تعلیق نیمه‌فعال، ناهمواری‌های جاده را تا حد زیادی برطرف می‌کند. همچنین به دلیل رفتار خوب در رانندگی شهری و بزرگراهی، کابین و فضای بار بسیار جادار و قابلیت شارژ سطح ۲ با توان ۱۱ کیلووات، زندگی روزمره با آن آسان است.

ما همچنین از نگاه کردن به آن لذت می‌بردیم. طراحی خودرو به طور وفادارانه‌ای به چارجرهای گذشته ادای احترام می‌کند و همزمان با ویژگی‌های نوآورانه‌ای مانند باله R-Wing، طراحی را به جلو می‌برد؛ این باله، ظاهر تهدیدآمیز لازم برای یک خودروی عضلانی را با الزامات آیرودینامیکی ترکیب می‌کند. سپس نکات کاربردی مانند خط‌کشی‌هایی که روی سقف شیشه‌ای استاندارد آن ادامه می‌یابند و درب صندوق عقب بزرگ که به چارجر پروفایل فست‌بک متمایزی می‌بخشد، وجود دارند.

نتیجه‌ گیری: خودرویی خوب که می‌ توانست عالی باشد

هرچه زمان بیشتری را با چارجر دیتونا سپری کردیم، بیشتر متقاعد شدیم که در زیر آن پنل‌های بد مونتاژ شده و پشت آن گلیچ‌های نرم‌افزاری آزاردهنده، یک خودروی اساساً خوب قرار دارد. اما در برابر هر درخشش خیره‌کننده، یک لحظه «آخر آن‌ها با خود چه فکری کرده‌اند؟» نیز وجود داشت. چارجر دیتونا بی‌نقص نیست و متأسفانه برای داج، باید می‌بود.

این بررسی به عنوان بخشی از تست خودروی سال ۲۰۲۶ (COTY) ما انجام شده است، جایی که هر وسیله نقلیه بر اساس شش معیار کلیدی ما ارزیابی می‌شود: بهره‌وری، طراحی، ایمنی، برتری مهندسی، ارزش و عملکرد متناسب با کاربری.