میتسوبیشی پاجرو ۲۰۲۷ رونمایی شد؛ بازگشت شاسی‌ بلند افسانه‌ای ژاپنی به ریشه‌ های اصیل

سرانجام نسل جدید میتسوبیشی پاجرو (Mitsubishi Pajero) یا همان خودرویی که در بازار آمریکای شمالی با نام مونترو (Montero) شناخته می‌شد، به صورت رسمی معرفی گردید. اما پیش از پرداختن به جزئیات فنی و مهندسی، بگذارید به سؤالی بپردازیم که ذهن بسیاری از علاقه‌مندان به دنیای خودرو را به خود مشغول کرده است: آیا این شاسی‌بلند تنومند در بازار ایالات متحده نیز عرضه خواهد شد؟ کمپانی میتسوبیشی در پاسخ به استعلام رسمی با لحنی مبهم و تحریک‌کننده اعلام کرد: «هنوز هیچ تصمیمی در خصوص عرضه این محصول در بازار آمریکا گرفته نشده است.» با این حال، به نظر می‌رسد این شاسی‌بلند قدرتمند آفرودی تا ورود به جاده‌های آمریکا مسیر درازی در پیش دارد؛ هرچند حضور پررنگ آن در بازارهای خاورمیانه، آسیا و آمریکای لاتین قطعی است.

به گزارش بخش اخبار خودرو زوم تک به نقل از موتور ترند (MotorTrend)، میتسوبیشی پاجرو جدید پنجمین نسل از این شاسی‌بلند افسانه‌ای پس از گذشت نزدیک به پنج دهه از معرفی نخستین مدل آن به شمار می‌رود. کمپانی میتسوبیشی نخستین بار در سال ۱۹۸۲ این شاسی‌بلند جعبه‌ای با ساختار شاسی مستقل (Body-on-Frame) را معرفی کرد و تولید نسل چهارم مونترو نیز در سال ۲۰۲۱ متوقف شد. خوشبختانه، پاجرو جدید صرفاً یک کراس‌اوور شهری ارتقایافته نیست که تنها نامی افسانه‌ای را یدک بکشد (همان سرنوشتی که پیش‌تر برای نیسان پث‌فایندر رقم خورد). پاجرو با وفاداری کامل به ریشه‌های اصیل خود، همچنان یک شاسی‌بلند تنومند سه ردیفه و هفت نفره با شاسی مستقل نردبانی و آرایش دیفرانسیل عقب است.

پلتفرم مدرن با حفظ ساختار سنتی و سرسخت آفرودی

در حالی که طراحی ظاهری پاجرو ۲۰۲۷ منعکس‌کننده ترندها و استانداردهای مدرن امروزی است، مهندسی و سخت‌افزار آن همان هویت سرسخت کلاسیک را با چاشنی فناوری‌های نوین حفظ کرده است. از نظر ابعاد و جثه، طول پاجرو جدید تقریباً مشابه تویوتا فوررانر (Toyota 4Runner) است، اما عرض کمتری دارد و تقریباً هم‌عرض فورد برانکو (Ford Bronco) ارزیابی می‌شود؛ همچنین از نظر ارتفاع نیز تقریباً با تویوتا لندکروز (Land Cruiser) برابری می‌کند. در بخش سیستم تعلیق، چرخ‌های جلو از طریق ساختار جناغی دوبل (Double-Wishbone) به شاسی نردبانی متصل شده‌اند، در حالی که در محور عقب، یک اکسل یکپارچه (Live Axle) صلب با سیستم تعلیق پنج اتصاله جدید و فنرهای لول (Five-link Coil-spring) وظیفه مهار ناهمواری‌ها را به دوش می‌کشد.

مشخصات فنی، پیشرانه توربودیزل و گیربکس ۸ سرعته

وظیفه تأمین نیروی محرکه این شاسی‌بلند ژاپنی بر عهده یک پیشرانه ۲.۴ لیتری توربودیزل مجهز به توربوشارژر با هندسه متغیر (VGT) گذاشته شده است. میتسوبیشی هنوز عدد دقیق اسب بخار خروجی را منتشر نکرده، اما گشتاور آن به رقم چشمگیر ۳۵۴ پوند-فوت (حدود ۴۸۰ نیوتن‌متر) می‌رسد. سیستم انتقال قدرت نیز از یک گیربکس ۸ سرعته اتوماتیک کاملاً مدرن بهره می‌برد که هماهنگی فوق‌العاده‌ای با پیشرانه دیزلی دارد.

سیستم چهارچرخ محرک حرفه‌ای S-AWC و قفل دیفرانسیل

اگرچه سامانه انتقال قدرت این خودرو تحت نشان تجاری S-AWC (Super All-Wheel Control) عرضه می‌شود، اما ساختار فنی آن یک سیستم چهارچرخ محرک (4WD) واقعی و مکانیکی است؛ چراکه به یک گیربکس کمکی دو سرعته (ترانسفر کیس سبک و سنگین) و دیفرانسیل مرکزی قفل‌شونده مجهز شده است. راننده می‌تواند بر اساس نیاز مسیر یکی از وضعیت‌های زیر را انتخاب کند:

• حالت تک دیفرانسیل عقب سبک (2WD High)
• حالت چهارچرخ محرک تمام‌وقت سبک (Full-Time 4WD High)
• حالت چهارچرخ محرک سنگین (4WD Low)
• حالت چهارچرخ محرک سنگین با قفل دیفرانسیل مرکزی (4WD Low با قفل سنتر دیف)

همان‌طور که از یک شاسی‌بلند دو دیفرانسیل مدرن انتظار می‌رود، حالت‌های مختلف رانندگی چندگانه برای سطوح شنی، سنگلاخی، برف و گل‌ولای نیز برای دستیابی به نهایت کشش در خودرو برنامه‌ریزی شده است.

سازش هوشمندانه میان مانورپذیری شهری و توانمندی آفرود

میتسوبیشی بخشی از مشخصات کلیدی مربوط به بیراهه‌نوردی پاجرو جدید را به اشتراک گذاشته است؛ از جمله فاصله ۲۳ سانتی‌متری از سطح زمین (۹.۱ اینچ)، زاویه ورود ۳۰.۴ درجه، زاویه شکست ۲۲.۶ درجه و زاویه خروج ۲۵.۸ درجه. هرچند این اعداد و ارقام نویدبخش توانایی‌های آفرودی بالایی هستند، اما هنوز فاصله محسوسی با نسخه‌های سرسخت و اختصاصی آفرود در تویوتا فوررانر، فورد برانکو و لندکروز دارند. شرکت میتسوبیشی در نشست خبری خود تأکید کرده که هدف مهندسان، ایجاد نوعی سازش میان قابلیت آفرود و فرمان‌پذیری نرم و بی‌صدا در جاده‌های شهری بوده است؛ موضوعی که دقیقاً در این ارقام مشهود است: خودرویی که به آسانی توان عبور از مسیرهای ناهموار را دارد، اما برای مصارف سنگین و دائمی صخره‌نوردی طراحی نشده است.

کابین ارتقایافته، نمایشگر یکپارچه و سیستم صوتی یاماها

در نمای داخلی خودرو، تریم دو رنگ چرم مشکی و قهوه‌ای دستکش بیسبالی به چشم می‌خورد که پیش‌تر در نسخه‌های فول‌آپشن میتسوبیشی اوتلندر شاهد آن بوده‌ایم. با این حال، آرایش نمایشگر عریض یکپارچه به همراه پنل فیزیکی مستقل برای تنظیم ولوم صدا و کنترل سیستم تهویه مطبوع (HVAC) در زیر آن، طراحی کاملاً نوآورانه‌ای است که امیدواریم در دیگر محصولات آتی میتسوبیشی نیز پیاده‌سازی شود. در بخش متریال نیز پوشش‌های چرمی نرم روی داشبورد و دوخت‌های الماسی‌شکل روی صندلی‌ها کیفیت کابین را به رخ می‌کشند.

علاوه بر این، میتسوبیشی پاجرو ۲۰۲۷ به پکیج کامل سیستم‌های کمک‌راننده و ایمنی فعال (ADAS)، سامانه جامع دوربین ۳۶۰ درجه دید پرنده برای پارک آسان و سیستم صوتی اختصاصی یاماها (Yamaha) مجهز شده است؛ سیستمی که کیفیت خروجی آن در نسل جدید اوتلندر توجه کارشناسان را به شدت به خود جلب کرده بود.

چرا بازگشت پاجرو (مونترو) به بازار آمریکا بعید به نظر می‌رسد؟

بدون شک مشتریان و علاقه‌مندان زیادی در ایالات متحده مشتاق بازگشت یک مونترو جدید و تنومند هستند. با این وجود، به چند دلیل فنی و اقتصادی مهم، کارشناسان نسبت به ورود این خودرو به بازار آمریکا خوش‌بین نیستند:

• پلتفرم مشترک با پیکاپ ترایتون: به گفته میتسوبیشی، نسل جدید پاجرو بر روی پلتفرم پیکاپ L200/Triton ساخته شده که استانداردهای ایمنی بازار آمریکا را دریافت نکرده است. با توجه به مقررات تصادف سخت‌گیرانه ایالات متحده، انطباق این شاسی هزینه‌های مهندسی هنگفتی در پی دارد.
• محدودیت پیشرانه توربودیزل: خریداران سواری در آمریکا تمایل بسیار پایینی به خودروهای دیزلی دارند و با احتساب قیمت گازوئیل و تست‌های آلایندگی سنگین، فروش آن تقریباً غیرممکن خواهد بود.
• نبود موتور بنزینی طولی در میتسوبیشی: در سبد کنونی میتسوبیشی، پیشرانه بنزینی مناسبی برای خودرویی با ابعاد مونترو وجود ندارد. اگرچه سیستم هیبریدی اوتلندر PHEV گشتاور مطلوبی ارائه می‌دهد، اما موتور آن به صورت عرضی نصب می‌شود؛ در حالی که ساختار پاجرو نیازمند نصب طولی پیشرانه است. تغییرات مهندسی برای یک خودرو با تیراژ محدود هرگز توجیه اقتصادی ندارد.
• امکان استفاده از پیشرانه‌های نیسان: شریک تجاری میتسوبیشی یعنی نیسان، پیشرانه‌های شش سیلندر ۳.۵ لیتری توئین‌توربو (مربوط به نیسان آرمادا) یا ۳.۸ لیتری سری VQ (پیکاپ فرانتیر) را در اختیار دارد؛ اما دریافت تأییدیه‌ها برای میتسوبیشی پرهزینه خواهد بود. از دیدگاه اقتصادی، شاید منطقی‌تر این بود که میتسوبیشی نام مونترو را روی نسخه‌ای فیس‌لیفت‌شده از نیسان آرمادا نصب کند.

در مجموع، احیای دوباره نام افسانه‌ای پاجرو اتفاقی هیجان‌انگیز برای دنیای خودروهای شاسی‌بلند محسوب می‌شود، هرچند احتمال حضور آن در بازار آمریکا بسیار اندک است؛ با این حال، مسئولان میتسوبیشی هنوز پرونده این شاسی‌بلند را به طور قطعی نبسته‌اند.