دوربین پیکسل ۱۱ پرو XL عکس‌ های خارق‌العاده‌ای ثبت می‌کند، اما پردازش آنها بیش از حد طول می‌کشد!

سنسورهای شفاف و شارپ، پردازش محاسباتی هوشمند و زمان انتظاری که لذت عکاسی را به کام کاربر تلخ می‌کند.

به گزارش بخش اخبار فناوری زوم تک به نقل از (Digital Trends)، طی دو هفته گذشته، من بیش از ۱,۰۰۰ عکس با گوشی گوگل پیکسل ۱۱ پرو XL (Pixel 11 Pro XL) به ثبت رساندم. این پرچمدار بدون تردید یکی از بهترین گوشی‌های دوربین‌محور موجود در بازار فعلی آمریکا به شمار می‌رود، به‌ویژه از این جهت که پرچمداران اولترای چینی به‌صورت رسمی در بازار ایالات متحده به فروش نمی‌رسند.

این پرچمدار مانند سامسونگ گلکسی S26 اولترا از ساختار دوربین چهارگانه برخوردار نیست، اما دوربین‌های تله‌فوتو و اولتراواید آن در سال جاری به سنسورهای بزرگ‌تری مجهز شده‌اند؛ ارتقایی که جزئیات و وضوح تصاویر را به شکل محسوسی افزایش می‌دهد، به‌ویژه در عکس‌هایی که پس از غروب آفتاب و در شرایط نوری ضعیف ثبت می‌شوند.

تأخیر در پردازش تصویر؛ جایی که تجربه عکاسی با پیکسل فرومی‌پاشد

من چیدمان و سیستم دوربین پیکسل ۱۱ پرو XL را بسیار دوست دارم، اما دلیلی اساسی وجود دارد که مانع شد این گوشی در بررسی تخصصی من نمره کامل ۱۰ از ۱۰ را دریافت کند؛ نقصی کلافه‌کننده که تقریباً هر بار دوربین را به سمت سوژه‌ای می‌گیرم و دکمه شاتر را لمس می‌کنم، به شدت مرا آزار می‌دهد: اتفاقاتی که بلافاصله پس از ثبت تصویر رخ می‌دهد. فرقی نمی‌کند که با رزولوشن پیش‌فرض ۱۲ مگاپیکسلی عکس‌برداری کنید یا وضوح را روی ۵۰ مگاپیکسل بگذارید؛ آماده شدن عکس‌ها همواره چند ثانیه زمان می‌برد.

به عنوان فردی که عاشق بازی با تنظیمات دوربین گوشی، عکاسی پی‌درپی از یک قاب در زوایای گوناگون و سطوح مختلف زوم است و عادت دارد تصاویر را در همان لحظه بررسی کرده و عکس‌های نامناسب را بلافاصله حذف کند، میزان نارضایتی‌ام از Pixel 11 Pro XL به مراتب بیشتر از تمام گوشی‌هایی بود که اخیراً مورد ارزیابی قرار داده‌ام.

من این تأخیر را خیلی زود و در همان روزهای ابتدایی آزمایش دستگاه متوجه شدم؛ موضوعی که پیش‌تر نیز در نقد و بررسی‌ام بازگو کرده بودم. در رزولوشن ۱۲ مگاپیکسل، گوشی حدود یک یا دو ثانیه زمان صرف پردازش تصویر می‌کند تا الگوریتم‌های نگاشت تن (Tone Mapping)، شارپ‌سازی و حذف نویز اعمال شوند و آن امضای بصری منحصربه‌فرد عکس‌های پیکسل خلق شود. این مقدار تأخیر تا حدی قابل چشم‌پوشی است؛ حتی گوشی آیفون ۱۷ من نیز برای پردازش نهایی عکس‌ها و افزودن جزئیات تکمیلی یک تا دو ثانیه معطل می‌کند.

حالت ۵۰ مگاپیکسلی؛ جایی که بحران سرعت پردازش جدی می‌شود

با این حال، هنگامی که رزولوشن را روی سنسور ۵۰ مگاپیکسلی تنظیم می‌کنید، بحران واقعی آغاز می‌شود. پیکسل ۱۱ پرو ایکس ال برای پردازش عکس‌های با رزولوشن بالا به‌طور مداوم دو ثانیه یا حتی زمان بیشتری شما را معطل نگه می‌دارد. در واقع، پیام «در حال پردازش تصویر با رزولوشن بالا…» (…Processing high-res photo) آن‌قدر مکرر روی صفحه نقش بسته که هنگام نوشتن این مقاله حتی نیازی به جستجوی عبارت دقیق آن نداشتم!

این تأخیر چیزی نیست که در روزهای معمولی و در استفاده‌های سبک روزمره شما را آزار دهد. اگر از آن دسته کاربرانی هستید که عکس را بلافاصله پس از ثبت تماشا نمی‌کنند، احتمالاً هیچ‌گاه متوجه این نقص نخواهید شد. اما در روزهایی که در تعطیلات آخر هفته با دوستان به سر می‌برید، در سفر خانوادگی هستید، یا می‌خواهید ده‌ها عکس پیاپی را برای ثبت یک خاطره یا بررسی فنی ثبت کنید، فاصله زمانی بین فشردن دکمه شاتر تا در اختیار داشتن یک تصویر نهایی و قابل اشتراک‌گذاری، بسیار محسوس و کلافه‌کننده خواهد بود.

البته برداشت اشتباه نکنید؛ سرعت شاتر دوربین عالی است و عملکرد کلی سیستم تصویربرداری نیز جای تحسین دارد. اما مسئله اینجاست که تفاوتی ندارد از لنز اصلی استفاده کنم، سایر سنسورهای ماژول دوربین را به کار بگیرم، یا در حالت پرتره و معمولی عکاسی کنم؛ این لَگ و وقفه به شکلی پایدار خود را نشان می‌دهد. کافی است چند عکس ۵۰ مگاپیکسلی پشت سر هم بگیرید و بلافاصله تلاش کنید آن‌ها را مشاهده نمایید تا دقیقاً عمق ماجرا را لمس کنید.

به نظر می‌رسد سخت‌افزار این گوشی زیر بار سنگین ذخیره‌سازی چندین تصویر با وضوح بالا به زانو درمی‌آید و پیش از آنکه بتوانید اولین عکس را در گالری باز کنید، باید حدود سه تا چهار ثانیه منتظر بمانید.

مقصر اصلی این کندی کیست؛ الگوریتم‌ های نرم‌افزاری یا تراشه تنسور G6؟

نمی‌توان ادعا کرد که سایر پرچمداران بازار برای پردازش نهایی عکس‌ها به زمان احتیاج ندارند، اما این فرآیند در هیچ گوشی دیگری به اندازه سری پیکسل گوگل واضح و آزاردهنده نیست. با توجه به اینکه مدت‌زمان پردازش در پرچمدارانی با تراشه‌های قدرتمندتر به هیچ وجه تا این حد محسوس و طولانی نیست، من بیش از آنکه معماری عکاسی محاسباتی گوگل را متهم کنم، عملکرد حداکثری و متوسط تراشه تنسور G6 (Tensor G6) را دلیل اصلی این کندی می‌دانم.

حتی با کنار گذاشتن پیشرفت‌های این چیپست نسبت به پردازنده تنسور G5، چند ثانیه معطل ماندن برای نمایش عکس‌ها اصلاً پذیرفتنی نیست؛ به‌ویژه با در نظر گرفتن برچسب قیمت گران و پرچمدار این دستگاه. برای گوشی هوشمندی با قیمت پایه ۱,۲۹۹ دلار (برای مدل پایه با ۱۲ گیگابایت حافظه رم و ۲۵۶ گیگابایت حافظه داخلی)، انتظار دارم تصاویرم با سرعت و واکنش بالاتری لود شوند، نه اینکه پس از ۴ الی ۵ ثانیه معطلی به‌آرامی روی نمایشگر ظاهر گردند.

امیدوارم شرکت گوگل با ارائه به‌روزرسانی‌های نرم‌افزاری این مشکل را حل کند؛ زیرا معطل ماندن طولانی‌مدت برای تماشای عکس‌ها، لذت و اصالت تجربه عکاسی با دوربین کم‌نظیر پیکسل ۱۱ پرو XL را به شکل قابل توجهی خدشه‌دار می‌کند.