ماجرای ساخت کومودور SS فرمان چپ: چگونه جنرال موتورز را وادار کردم یک ماسل کار بی‌ نظیر برایم بسازد

L318235 یکی از کمیاب‌ ترین خودروهایی بود که جنرال موتورز (General Motors) تا به حال ساخته است؛ یک هولدن کومودور SS (Holden Commodore SS) ساخت استرالیا و فرمان چپ (left-hand drive) که از موتور قدرتمند ۳.۸ لیتری سوپرشارژ V-6 بیوک (Buick V-6) بهره می‌برد؛ موتوری که در آمریکا در خودروهایی مانند نسل هشتم ریویرا (Riviera) استفاده شده بود. این خودرو با ترکیبی از رنگ و تزئینات داخلی به تولید رسید که در زمان شروع مونتاژ آن در خط تولید هولدن در الیزابت، استرالیای جنوبی، در ۱۷ مارس ۱۹۹۸، هنوز در دسترس عموم نبود. اگرچه هرگز فرصت رانندگی با آن را پیدا نکردم، اما L318235 را به خوبی می‌ شناسم. این همان خودروی بی‌ نظیری است که من جنرال موتورز را وادار کردم برایم بسازد.

یک ایده جسورانه: کومودور فرمان چپ در آمریکا

به گزارش بخش اخبار خودرو زوم تک به نقل از MotorTrend، در سال ۱۹۹۷، به عنوان سردبیر ارشد مجله استرالیایی Wheels، می‌دانستم که هولدن (Holden)، زیرمجموعه استرالیایی جنرال موتورز، مجموعه‌ای از قطعات فرمان چپ را برای سدان جدید خود، کومودور سری VT، مهندسی کرده است. این بخشی از یک برنامه کنار گذاشته شده برای ساخت نسخه‌ای با نشان بیوک (Buick) در استرالیا و ارسال آن به ایالات متحده بود. و می‌دانستم اگرچه معامله بیوک لغو شده بود، هولدن همچنان قصد داشت کومودورهای VT فرمان چپ بسازد. فقط این بار آن‌ها نشان شورولت (Chevrolet) را داشتند و به عربستان سعودی فرستاده می‌شدند.

ایده‌ای شروع به شکل‌گیری کرد. چطور است که ما یک کومودور SS—یک کومودور SS فرمان چپ، نسخه‌ای اسپرت از اولین خودروی استرالیایی که برای تولید انبوه به صورت فرمان چپ طراحی شده بود—را در سراسر آمریکا برانیم؟

متقاعد کردن هولدن: اثبات برتری دیفرانسیل عقب

من یک کومودور SS می‌خواستم زیرا معتقد بودم آمریکایی‌ها، که در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۹۰ مجبور به تحمل مجموعه‌ای از خودروهای دیفرانسیل جلوی (front-drive) بی‌حال چهاردر و کوپه بودند که به عنوان خودروهای اسپرت (performance cars) معرفی می‌شدند، این هولدن دیفرانسیل عقب (rear-drive) خوش‌دست و با تعادل عالی را یک سدان اسپرت فوق‌العاده خواهند یافت. فرمان چپ بودن خودرو مهم بود. من این ایده را به هولدن با این استدلال فروختم که آمریکایی‌هایی که در طول مسیر ملاقات خواهیم کرد—از جمله نویسندگان مجلات خودرویی ایالات متحده—اگر فرمان در جای “درست” (برای آن‌ها) قرار داشته باشد، کومودور را جدی‌تر خواهند گرفت. اما همچنین می‌دانستم که در پی لغو برنامه بیوک، بسیاری در هولدن احساس می‌کردند باید نکته‌ای را به دفتر مرکزی جنرال موتورز در دیترویت ثابت کنند. کمک معصومانه به یک مجله برای تهیه یک گزارش، پوشش عالی‌ای بود.

چالش مهندسی: مشکل موتور V-8

من این ایده را سر ناهار با مهندس ارشد وقت هولدن، تونی هاید (Tony Hyde)، مطرح کردم؛ یک ماشین‌باز آرام که گاراژ شخصی‌اش شامل یک کوروت C3 (که در استرالیا کمیاب بود) می‌شد. کومودور SS تنها با موتور V-8 ۵.۰ لیتری ۲۴۰ اسب بخاری خود هولدن در دسترس بود، اما جابجایی ضروری بوستر ترمز به سمت دیگر محفظه موتور به این معنی بود که در نسخه فرمان چپ جا نمی‌شود. موتور V-6 ۳.۸ لیتری تنفس طبیعی L36 SII جا می‌شد—این موتوری بود که قرار بود نیروبخش خودروهای عازم عربستان سعودی باشد—اما تنها با ۱۹۷ اسب بخار قدرت، عملکرد آن با ظاهر خودرو مطابقت نداشت. این ما را به موتور V-6 سوپرشارژ L67 SII با ۲۳۰ اسب بخار قدرت می‌رساند؛ موتوری که در اصل برای استفاده در مدل لانگ‌بیس (long-wheelbase) هولدن Statesman وارد شده بود.

هاید به آرامی سری تکان داد و چیزی زیر لب زمزمه کرد مبنی بر اینکه V-6 سوپرشارژ با مشخصات استرالیایی، که در بیوک‌ها به صورت عرضی (transversely) اما در هولدن‌ها به صورت طولی (longitudinally) نصب شده بود، برای فرمان چپ مهندسی نشده است. سپس به سادگی شانه‌ای بالا انداخت و گفت: «باید ببینیم می‌توانیم این کار را انجام دهیم یا نه.»

تولد L318235: یک خودرو با ۲۰ قطعه سفارشی

L318235 با استفاده از آخرین بدنه‌های پروتوتایپ (prototype) فرمان چپ فاز دو (Phase II) سری VT کومودور که خارج از خط تولید بودند، و اولین دسته از قطعات فرمان چپ پیش‌تولید (pre-production) که از قالب خارج شده بودند، به علاوه سیستم تعلیق، رینگ‌ها و تایرها، پکیج بادی‌کیت، و نشان‌های کومودور SS معمولی ساخته شد. نصب V-6 سوپرشارژ به این معنی بود که مهندسان هولدن مجبور شدند ۲۰ قطعه منحصربه‌فرد برای این خودرو بسازند، از جمله یک بدنه دریچه گاز جدید، یک منیفولد اگزوز بازطراحی شده، و یک دسته سیم‌کشی جدید. سایر ویژگی‌های سفارشی شامل رنگ نارنجی متالیک به نام «تایگر (Tiger)»، که قرار بود در نسخه فیس‌لیفت کومودور ظاهر شود، و تزئینات داخلی چرمی با پنل‌های همرنگ با بدنه چشمگیر آن بود.

سفر حماسی و واکنش آمریکایی‌ ها

از ناهار تا رونمایی، کل پروژه به سختی هشت هفته طول کشید. باب هال (Bob Hall)، ویراستار Wheels—بله، همان باب هال، مردی که به پدری کردن برای مزدا میاتا (Mazda Miata) کمک کرد قبل از اینکه از کالیفرنیا به استرالیا نقل مکان کند تا درباره خودروها بنویسد—و عکاس وارویک کنت (Warwick Kent)، هشت روز را در L318235 سپری کردند و آن را از لس آنجلس به نیویورک از مسیر دیترویت راندند و در طول مسیر از برخی از نمادین‌ترین مناظر آمریکا عبور کردند. در طول راه، آن‌ها کلمات و تصاویر لازم برای یک گزارش ۱۴ صفحه‌ای روی جلد (cover story) را تولید کردند.

آن گزارش شامل تست‌های مقایسه‌ای کوچکی در برابر دو خودروی چهاردر دیفرانسیل جلو بود که در آن زمان ایده آمریکا از یک سدان اسپرت بودند: پونتیاک گرند پری GTP (Pontiac’s Grand Prix GTP) و فورد تاروس SHO (Ford’s Taurus SHO). و همانطور که امیدوار بودم، نویسندگان خودرویی آمریکایی به طور قاطعی هولدن را ترجیح دادند.

تام برایانت (Tom Bryant)، سردبیر وقت Road & Track، با شور و شوق گفت: «چه لذتی دارد رانندگی با یک سدان اسپرت جنرال موتورز که دیفرانسیل عقب است. شما واقعاً می‌توانید وارد پیچ شوید، تخته گاز بروید، و مجبور نباشید با بازخورد فرمان بجنگید.» کریس جنسن (Chris Jensen)، نویسنده خودرویی Cleveland Plain Dealer، نیز به همان اندازه تحت تأثیر قرار گرفته بود. او گفت: «فرمان خودرو یک ضیافت سه‌گانه از وزن‌دهی (weighting)، دقت، و سطحی از ارتباط (communication) است که جنرال موتورز در هیچ‌کدام از محصولات آمریکایی دیگر خود، از جمله کوروت (Corvette)، به آن دست نیافته بود.»

میراث L318235: آیا این خودرو آغازگر عصر جدید پونتیاک G8 بود؟

خاطرات L318235 تقریباً دقیقاً ۱۰ سال بعد، زمانی که با در دست داشتن کلیدهای یک چهاردر جنرال موتورز که دیفرانسیل عقب، موتور V-8، و آن نوع فرمان، ترمز و تعلیقی که از یک سدان اسپرت واقعی انتظار دارید، وارد گاراژ MotorTrend در لس آنجلس شدم، به ذهنم هجوم آورد. در سال ۱۹۹۸ من به شدت امیدوار بودم که کومودور SS بی‌نظیر من ممکن است علاقه‌ای را در جنرال موتورز به مفهومی از خودرو برانگیزد که من قاطعانه معتقد بودم برای کشوری که ماسل کار (muscle car) را اختراع کرد، یک تصمیم بدیهی (no-brainer) بود. و همانطور که پشت فرمان پونتیاک G8 GT (Pontiac G8 GT)—که اساساً یک کومودور SS نسل بعدی، ری‌بج شده (rebadged) و فرمان چپ بود—می‌نشستم، بخش کوچکی از وجودم باور داشت که شاید [آن خودرو] واقعاً تأثیرگذار بوده است.