ربات‌ های دوست‌داشتنی تحویل غذا؛ آیا این ربات‌ های ملوس به تهدید جدیدی برای نظارت بیومتریک تبدیل شده‌اند؟

شام آماده است، اما چه کسی درخواست اسکن بیومتریک داده بود؟ دو نفر از ساکنان شیکاگو به دلیل ادعاهایی مبنی بر اینکه ربات‌های شرکت‌های Coco Robotics و Serve Robotics بدون رضایت آنها اندازه‌گیری‌های چهره و دستشان را ثبت کرده‌اند، دادخواستی را در ایالات متحده ثبت کرده‌اند که توجه‌ها را به سمت ربات‌های تحویل غذا جلب کرده است. این پرونده‌ها سوال نگران‌کننده‌ای را مطرح می‌کنند: اگر یک ربات غذا را درب منزل شما تحویل دهد، آیا می‌تواند اطلاعات حساسی را نیز درباره شما جمع‌آوری کند؟

به گزارش بخش اخبار فناوری زوم تک به نقل از The Associated Press، این دادخواست‌های جمعی پیشنهادی در تاریخ ۹ اکتبر در شهرستان کوک ثبت شده‌اند و مدعی نقض قانون حریم خصوصی اطلاعات بیومتریک هستند. در این شکواییه ادعا شده است که دوربین‌ها و سنسورهای لایدار (LiDAR) این ربات‌ها هنگام نزدیک شدن مشتریان برای تحویل سفارش‌هایشان، اطلاعات مربوط به چهره و دست آن‌ها را ضبط کرده‌اند. با این حال، هر دو شرکت این اتهامات را رد کرده‌اند.

افزایش نگرانی‌ ها درباره امنیت داده‌ ها و نظارت بیومتریک

شرکت Flock Safety پس از تحقیقات روزنامه واشنگتن‌پست مبنی بر سوءاستفاده افسران سابق و فعلی از شبکه نظارتی آن برای ردیابی افراد (از جمله شرکای سابق)، با نظارت و بررسی‌های مجددی مواجه شده است. این یافته‌ها به نگرانی‌های فزاینده درباره جستجوهای غیرمجاز و ضمانت‌های حفاظتی ضعیف می‌افزاید. اکنون ربات‌های تحویل‌دهنده غذا با سوالات حریم خصوصی مشابهی روبرو هستند، هرچند که فناوری و اتهامات مطروحه تفاوت‌هایی دارند.

شکایات مطرح‌شده علیه ربات‌ های شرکت‌های Coco و Serve

یکی از این پرونده‌های حقوقی مربوط به سفارش DoorDash است که شاکی آن، میچل بریدینگر (Mitchell Breidinger)، می‌گوید توسط یک ربات Coco تحویل داده شده است، در حالی که او تحویل رباتیک را انتخاب نکرده بود. او می‌گوید دستگاه اندازه‌گیری‌هایی از صورت، سر و دست او انجام داده و سنسورهای آن هندسه بدن را ضبط کرده‌اند. این شکواییه همچنین ادعا می‌کند که یک اپراتور انسانی از راه دور، فرآیند تحویل را به صورت زنده تماشا کرده است.

پرونده دوم مربوط به بری شین (Barry Schain) است که گفت یک سفارش Uber Eats را دریافت کرده که توسط یک ربات Serve بدون انتخاب شخصی او تحویل داده شده است. دادخواست او ادعا می‌کند که این شرکت داده‌های ویدئویی و سنسورها را نگه داشته است و ابراز نگرانی می‌کند که چنین اطلاعاتی ممکن است برای آموزش سیستم‌های هوش مصنوعی (AI) یا به اشتراک‌گذاری با اشخاص ثالث استفاده شود.

شرکت Coco ادعاهای جمع‌آوری داده‌های بیومتریک در شیکاگو را رد کرده و آن‌ها را فاقد اعتبار خوانده است. این شرکت می‌گوید داده‌هایی که به اشتراک می‌گذارد، داده‌های ناوبری ناشناس با هدف بهبود ایمنی پیاده‌روها است. شرکت Serve نیز اعلام کرده است که ربات‌هایش برای ناوبری ایمن به دوربین‌ها و سنسورها متکی هستند و سیستم‌های آن‌ها برای شناسایی افراد یا ایجاد پروفایل‌های بیومتریک طراحی نشده‌اند.

چرا این پرونده‌ ها فراتر از شیکاگو اهمیت دارند؟

این پرونده‌ها ممکن است پیامدهایی فراتر از شیکاگو داشته باشند، زیرا ایلینوی دارای یکی از قوی‌ترین قوانین حریم خصوصی بیومتریک در ایالات متحده است. قانون حریم خصوصی اطلاعات بیومتریک شرکت‌های مشمول را ملزم می‌کند که به افراد به صورت کتبی اطلاع دهند که شناسه‌های بیومتریک در حال جمع‌آوری است، توضیح دهند که چرا اطلاعات جمع‌آوری شده و چه مدت نگهداری می‌شوند، و رضایت کتبی دریافت کنند.

دادخواست‌ها استدلال می‌کنند که اندازه‌گیری‌های ربات‌ها از هندسه چهره و دست در محدوده این حفاظ‌ها قرار دارد. آن‌ها همچنین این سوال را مطرح می‌کنند که پس از اتمام تحویل، چه اتفاقی برای داده‌های سنسور می‌افتد؛ به‌ویژه اینکه آیا ذخیره می‌شوند، برای آموزش مدل‌های هوش مصنوعی استفاده می‌شوند یا با سایر سازمان‌ها به اشتراک گذاشته می‌شوند.

برای مصرف‌کنندگان، نگرانی تنها مربوط به افرادی که غذا سفارش می‌دهند نیست. شکواییه‌ها مدعی هستند که حتی رهگذران نیز ممکن است چهره و دستشان توسط این ربات‌ها اسکن شود. این امر شفافیت و رضایت را به یک اصل کلیدی تبدیل می‌کند، زیرا ماشین‌های خودمختار (Autonomous Machines) در فضاهای عمومی رایج‌تر می‌شوند.

این پرونده‌های حقوقی همچنان ادعا هستند، نه احکامی که ثابت کند هر دو شرکت قانون را نقض کرده‌اند. اما نتیجه آن‌ها می‌تواند بر نحوه جمع‌آوری، ذخیره‌سازی و اشتراک‌گذاری داده‌ها توسط ربات‌های تحویل کالا تأثیر بگذارد. برنامه آزمایشی شیکاگو برای این ماشین‌ها قرار است در ماه مه ۲۰۲۷ منقضی شود، مگر اینکه مقامات شهر آن را تمدید کنند و به تنظیم‌گران مهلت دیگری می‌دهد تا مزایای آن‌ها را در برابر مسائل مربوط به حریم خصوصی و ایمنی بسنجند.