ایمپلنت های مغزی که می توانند حتی بدون خواست شما، ذهنتان را بخوانند

تصور کنید فناوری ای وجود دارد که می تواند کلماتی را که در ذهن خود مرور می کنید، حتی بدون اینکه قصد بیان انها را داشته باشید، شناسایی کند. این فناوری که زمانی شبیه به فیلم های علمی تخیلی بود، حالا به لطف پیشرفت های اخیر در ایمپلنت های مغزی، به واقعیت نزدیک شده است. اما این پیشرفت شگفت انگیز، یک سوال مهم و نگران کننده را مطرح می کند: ایا در اینده، حریم خصوصی ذهن ما به خطر خواهد افتاد؟ ایا می توان جلوی فاش شدن ناخواسته افکارمان را گرفت؟

فناوری مغزی: وقتی ذهن شما بدون اجازه خوانده می‌شود

به گزارش بخش اخبار فناوری زوم تک از ان پی ار، ایمپلنت های مغزی که به افراد فلج اجازه صحبت کردن می دهند، اکنون قادر به شنود گفتگوهای درونی انها نیز هستند. این کشف مهم که در مجله علمی “سل” منتشر شده است، می تواند منجر به توسعه رابط های مغز و کامپیوتر (BCI) شود که به کاربران فلج امکان تولید گفتار مصنوعی را با سرعت و تلاش کمتری می دهد. با این حال، همان قدر که این فناوری امیدوار کننده است، بحث های جدی ای را در مورد حریم خصوصی ذهنی انسان به وجود اورده است.

یک قدم تا شفافیت کامل ذهن

نیتا فاراهانی، استاد حقوق و فلسفه در دانشگاه دوک و نویسنده کتاب “نبرد برای مغز شما” (The Battle for Your Brain)، معتقد است ایده رمزگشایی صدای درونی یک فرد توسط تکنولوژی های جدید، “نا ارام کننده” است. او می گوید: “هر چه بیشتر این تحقیقات را پیش ببریم، مغز ما شفاف تر می شود.” فاراهانی هشدار می دهد که اقدامات لازم برای محافظت از حریم خصوصی ذهنی افراد، به مراتب عقب تر از پیشرفت تکنولوژی هایی است که سیگنال های مغز را رمزگشایی می کنند.

چگونه سیگنال های مغز به گفتار تبدیل می شوند؟

رابط های مغز و کامپیوتر (BCIs) قادرند با استفاده از مجموعه ای از الکترودهای کوچک، فعالیت کورتکس حرکتی مغز را که ماهیچه های دخیل در صحبت کردن را کنترل می کند، رصد و رمزگشایی کنند. تا به امروز، این دستگاه ها به سیگنال هایی وابسته بودند که تنها زمانی تولید می شوند که یک فرد فلج عمدا سعی در بیان یک کلمه یا جمله دارد.

ارین کونز، محقق در ازمایشگاه توانبخشی عصبی دانشگاه استنفورد، توضیح می دهد: “ما سیگنال های عصبی را در حین تلاش فرد برای صحبت کردن ثبت می کنیم و انها را به کلماتی که قصد بیانشان را دارند، ترجمه می کنیم.”

اتکا به این سیگنال ها به کاربران اجازه می دهد تا با تلاش اگاهانه، از فاش شدن ناخواسته افکارشان جلوگیری کنند. اما همین امر باعث می شود که انتقال یک کلمه یا جمله به تلاشی خسته کننده و زمان بر تبدیل شود.

رمزگشایی از گفتار خیالی: پیشرفت یا تهدید؟

کونز و تیم تحقیقاتی اش برای یافتن راهی بهتر، به بررسی سیگنال های مغزی چهار فرد پرداختند که از قبل از BCI برای برقراری ارتباط استفاده می کردند. هدف انها این بود که بفهمند ایا می توانند سیگنال های مغزی بسیار ظریف تر از گفتار “تلاشی” را رمزگشایی کنند؟ به عبارت دیگر، انها به دنبال رمزگشایی “گفتار خیالی” بودند.

در “گفتار تلاشی”، فرد فلج تمام تلاش خود را می کند تا کلمات را به صورت فیزیکی بیان کند، حتی اگر نتواند. اما در “گفتار خیالی” یا “گفتار درونی”، فرد تنها به یک کلمه یا جمله فکر می کند، شاید با تصور اینکه ان کلمه چگونه به نظر می رسد.

تیم کونز دریافتند که گفتار خیالی، سیگنال هایی را در کورتکس حرکتی تولید می کند که مشابه سیگنال های گفتار تلاشی هستند، اما ضعیف تر. با کمک هوش مصنوعی، انها توانستند این سیگنال های ضعیف را به کلمات تبدیل کنند. کونز می گوید: “ما توانستیم با دقت ۷۴ درصد، جملات را از یک واژگان ۱۲۵ هزار کلمه ای رمزگشایی کنیم.”

این موفقیت باعث شد ارتباط برای شرکت کنندگان سریع تر و اسان تر شود، اما یک سوال ناراحت کننده را نیز مطرح کرد: “اگر گفتار درونی به اندازه کافی به گفتار تلاشی شبیه است، ایا ممکن است ناخواسته از طریق BCI فاش شود؟”

استراتژی های امنیتی: ایا کافی هستند؟

پژوهش های این تیم نشان داد که در شرایط خاص، مانند زمانی که فرد در سکوت در حال یاداوری یک دنباله از دستورالعمل هاست، این امر ممکن است رخ دهد. بنابراین، تیم دو استراتژی را برای حفاظت از حریم خصوصی کاربران امتحان کرد.

اول، انها دستگاه را طوری برنامه ریزی کردند که سیگنال های گفتار درونی را نادیده بگیرد. این کار موفقیت امیز بود، اما سرعت و راحتی مرتبط با رمزگشایی گفتار درونی را از بین برد.

سپس، کونز گفت که تیم از رویکرد دستیارهای مجازی مانند الکسا و سیری الهام گرفتند که تنها زمانی فعال می شوند که یک عبارت خاص را می شنوند. کونز می گوید: “ما عبارت ‘چیتی چیتی بنگ بنگ’ (Chitty Chitty Bang Bang) را انتخاب کردیم، زیرا در مکالمات روزمره زیاد استفاده نمی شود و به راحتی قابل شناسایی است.” این راه حل به شرکت کنندگان اجازه می داد تا کنترل کنند که چه زمانی گفتار درونی انها رمزگشایی شود.

مرزهای مبهم میان افکار عمومی و خصوصی

با این حال، فاراهانی معتقد است که این تدابیر امنیتی “فرض می کنند که ما می توانیم افکارمان را به گونه ای کنترل کنیم که شاید با نحوه کارکرد ذهن ما مطابقت نداشته باشد.” به عنوان مثال، شرکت کنندگان در این مطالعه نمی توانستند جلوی BCI را بگیرند که اعدادی را که به انها فکر می کردند، رمزگشایی نکند، حتی اگر قصد به اشتراک گذاشتن انها را نداشتند.

این موضوع نشان می دهد که “مرز میان افکار عمومی و خصوصی ممکن است مبهم تر از ان چیزی باشد که ما تصور می کنیم.” فاراهانی می گوید نگرانی های حریم خصوصی در مورد BCI های کاشته شده از نظر جراحی کمتر است، زیرا کاربران به خوبی انها را درک می کنند و این دستگاه ها تحت نظارت سازمان غذا و داروی امریکا (FDA) قرار خواهند گرفت. اما این اموزش و نظارت ممکن است شامل BCI های مصرفی اینده نباشد، که احتمالا به صورت کلاه پوشیده می شوند و برای فعالیت هایی مانند بازی های ویدیویی استفاده خواهند شد.

به گفته فاراهانی، دستگاه های مصرفی اولیه به اندازه کافی حساس نخواهند بود که کلمات را مانند دستگاه های کاشته شده تشخیص دهند. اما این مطالعه جدید نشان می دهد که این قابلیت می تواند روزی به انها اضافه شود. اگر این اتفاق بیفتد، شرکت هایی مانند اپل، امازون، گوگل و متا ممکن است قادر به کشف انچه در ذهن یک مصرف کننده می گذرد، باشند، حتی اگر ان شخص قصد به اشتراک گذاشتن اطلاعات را نداشته باشد. فاراهانی نتیجه می گیرد: “باید بپذیریم که این عصر جدید شفافیت مغزی، واقعا یک مرز کاملا جدید برای ماست.” با این حال، او می گوید که جای امیدواری است که دانشمندان از حالا به فکر راه هایی برای کمک به مردم برای خصوصی نگه داشتن افکارشان هستند.