دو مهندس سابق تسلا با مدل های لانگ بو (Longbow) خود قصد دارند EVهای ساده، سبک و سریعی بسازند که کالین چپمن می پسندید
فلسفه کالین چپمن: ساده سازی و افزودن سبکی
«ساده کن، سپس سبکی اضافه کن.» این مَثَلی است که اغلب به کالین چپمن (Colin Chapman)، بنیانگذار لوتوس (Lotus) نسبت داده میشود؛ کسی که خودروهایش در اوایل دهه ۱۹۶۰ بر مسابقات اتومبیلرانی چیره شدند. چپمن احتمالاً سادگی یک پیشرانه خودروی الکتریکی (EV)، با قطعات متحرک کمتر و عدم نیاز به گیربکس یا سیستم سوخترسانی را تحسین میکرد. اما او بخش «افزودن سبکی» را بسیار سختتر مییافت. EVها به باتری نیاز دارند. و باتریها سنگین هستند.
لانگ بو اسپیدستر: رویای مهندسان سابق تسلا و لوسید
به گزارش بخش اخبار خودرو زوم تک به نقل از MotorTrend، بنیانگذاران لانگبو، دانیل دِیوی (Daniel Davey) و مارک تاپاسکات (Mark Tapscott)، از طرفداران چپمن هستند. آنها خودروهای اسپرت سبک، سریع و چابک را دوست دارند. آنها همچنین در تسلا (Tesla) و لوسید (Lucid)، در خط مقدم دو مورد از بزرگترین و موفقترین استارتاپهای EV جهان کار کردهاند. آنها دیدهاند که چه چیزهایی میتواند اشتباه پیش برود و چه کارهایی را میتوان بهتر انجام داد. و اکنون، همراه با جنی کیسو (Jenny Keisu)، سرمایهگذار فناوری سوئدی و مدیرعامل سابق شرکت سازنده قایقهای برقی X Shore، در حال به کارگیری این تخصص به سختی به دست آمده برای خلق یک خودروی اسپرت برقی هستند که کالین چپمن آن را تأیید میکرد—لانگبو اسپیدستر (Longbow Speedster).

سبک تر از رقیب چینی: امجی سایبرستر
لانگبو اسپیدستر که قرار است سال آینده به جاده بیاید، تنها ۸۹۵ کیلوگرم (۱,۹۷۳ پوند) وزن دارد که ۴۰ درصد کمتر از لوتوس امیرا V6 و ۱۶ درصد کمتر از مزدا MX-5 میاتا RF Club است. این جرم پایین به این معنی است که اسپیدستر بنا بر گزارشها قادر به دستیابی به شتاب ۰ تا ۶۰ مایل (۹۶ کیلومتر) بر ساعت ۳.۵ ثانیه خواهد بود؛ آن هم تنها با یک موتور الکتریکی نصب شده در عقب که حدود ۲۷۰ اسب بخار قدرت (توان خروجی نهایی هنوز رسماً اعلام نشده) تولید کرده و چرخهای عقب را به حرکت در میآورد. جهت اطلاع، امیرا V6 برای رسیدن به سرعت ۶۰ مایل بر ساعت به ۴.۲ ثانیه و میاتا RF Club به ۵.۶ ثانیه زمان نیاز دارند.
در مقایسه با امجی سایبرستر (MG Cyberster) ساخت چین، خودروی اسپرت روباز برقی که شاید در حال حاضر منطقیترین رقیب اسپیدستر باشد، مزایای وسواس لانگبو برای وزن کم واضح است. سایبرستر لجند که ما سال گذشته در چین آزمایش کردیم، به دو موتور الکتریکی، سیستم تمام چرخ محرک و ۵۳۶ اسب بخار قدرت نیاز داشت تا وزن ۴,۸۷۲ پوندی (۲۲۱۰ کیلوگرمی) خود را در ۳.۱ ثانیه از ۰ به ۶۰ مایل بر ساعت برساند. طبق گفته MG، سایبرستر تروفی تک موتوره و دیفرانسیل عقب، که ۴,۶۵۱ پوند (۲۱۱۰ کیلوگرم) وزن و ۳۳۵ اسب بخار قدرت دارد، این کار را در ۴.۹ ثانیه انجام میدهد.
هر دو مدل سایبرستر دارای باتری ۷۷ کیلووات ساعتی هستند که به ترتیب برد ۲۷۶ مایل و ۳۱۶ مایل (بر اساس استاندارد WLTP) ارائه میدهند. به گفته دِیوی و تاپاسکات، لانگبو اسپیدستر بردی معادل ۲۷۵ مایل (۴۴۲ کیلومتر) بر اساس استاندارد WLTP خواهد داشت، که نشان میدهد احتمالاً یک باتری ۵۵ کیلووات ساعتی زیر کف خودرو خواهد داشت. این باتری نازکی هم هست؛ اسپیدستر کف بلند و رکابهای بلندی که در سایبرستر باعث میشود احساس کنید *روی* خودرو سوار هستید نه *درون* آن را ندارد.

استایل مدرن خودروهای اسپرت، سخت افزار برون سپاری شده
طراحی بیرونی اسپیدستر تمام معیارهای صحیح را از نظر تناسبات و ایستایی کلاسیک یک خودروی اسپرت برآورده میکند. تاپاسکات، مدیر ارشد عملیات شرکت، آن را «یک خودروی اسپرت مدرن که شبیه چیزی از آینده که هیچکس نمیخواهد آن را براند به نظر نمیرسد و شبیه تقلیدی ناشیانه از چیزی از گذشته نیز نیست» توصیف میکند. رگههایی از لوتوس در دوران Exige در بخشهای برجسته کناری و نمای عقب لانگبو دیده میشود، اما شیوهای که بدنه جلویی از گرافیک ساده اما چشمگیر جلو به سمت عقب خودرو کشیده شده است—اثری که با طرح رنگآمیزی دو رنگ که در نسخه تولیدی در دسترس خواهد بود برجسته شده—بسیار قرن بیست و یکمی است.
توسعه برق آسا با قطعات آماده
لانگبو هنوز فضای داخلی اسپیدستر را نشان نداده است زیرا هنوز در دست توسعه است. خودرویی که اینجا میبینید تنها در شش ماه از یک رندر دیجیتالی به یک نمونه اولیه قابل رانندگی تبدیل شده است. این سرعت در مقیاس خودروسازی مرسوم، سرعتی برقآسا است و تابعی از فرآیند توسعه و تولید غیرمتعارف لانگبو است.
لانگبو طراحی بیرونی خودرو را توسعه داده است، اما تقریباً تمام سختافزار آن—موتور الکتریکی، اینورتر و الکترونیک قدرت، ترمزها، روشنایی—از تأمینکنندگان (برونسپاری) تهیه شده است. شاسی آلومینیومی اکسترود شده با سیستم تعلیق چند پیوندی (multilink) در جلو و عقب، بر اساس پلتفرم ماژولار اسکیتبورد EV مسافری و تجاری (PACES) است که توسط شرکت بریتانیایی طراحی و مهندسی EV با حجم تولید پایین تا متوسط، یعنی Watt Electric Vehicle Company، توسعه یافته است.

«یکپارچگی عمودی یک تله است»
دِیوی، مدیرعامل لانگبو، که شاهد بود تسلا و لوسید از خودروسازان قدیمی مانند جنرال موتورز، فولکس واگن و تویوتا کپی کرده و میلیاردها دلار صرف توسعه و مهندسی پیشرانهها، پلتفرمها و سایر اجزای منحصر به فرد خود، و همچنین کارخانههای پیچیده مورد نیاز برای تولید تعداد بالای خودروهای لازم برای بازگشت سرمایهگذاری عظیم خود کردند، گفت: «یکپارچگی عمودی (vertically integrated) یک تله است». دِیوی اذعان میکند: «ما قطعات آماده (off the shelf) میخریم و ۲۰ درصد جریمه قیمت میپردازیم، اما من هنوز هم میتوانم فناوری عالی را با قیمت عالی دریافت کنم، و این دو مورد به این معنی است که ما از تمام صرفهجوییهای ناشی از مقیاس بهرهمند میشویم، بدون اینکه مجبور باشیم برای به دست آوردن آن پولی خرج کنیم.»
البته یکپارچهسازی پیشرانه EV در خودرو بسیار کمتر از یک موتور احتراق داخلی پیچیدگی دارد، و خودروسازانی مانند پورشه، مرسدس بنز، بامو و فراری معتقدند طراحی موتورهای الکتریکی و سیستمهای الکترونیک قدرت خودشان، در آینده به آنها مزیت عملکردی خواهد داد. اما تعداد فزایندهای از تأمینکنندگان شخص ثالث وجود دارند که اکنون راهحلهای پیشرانه EV خودرویی تقریباً آماده ارائه میدهند. تاپاسکات گفت: «ما اکنون میتوانیم به برخی از بهترین تأمینکنندگان در بریتانیا برویم و یک موتور الکتریکی تهیه کنیم که شاید ۹۹ درصد کاری که موتور تسلا انجام میدهد را انجام دهد.»
این رویکردی است که کالین چپمن نیز با آن موافق بود: لوتوس هرگز موتورهای احتراق داخلی خود را نساخت، و در عوض آنها را از خودروسازان جریان اصلی تأمین میکرد؛ رویهای که امروز با موتور ۳.۵ لیتری V-6 تویوتا و موتور ۲.۰ لیتری چهار سیلندر توربوشارژ مرسدس-AMG که نسخههای مختلف امیرا موتور وسط را تأمین میکنند، ادامه دارد. در حرکتی دیگر به سبک چپمن، لانگبو میگوید قصد دارد در نهایت پلتفرم و پیشرانه کامل اسپیدستر را به سایر تولیدکنندگان با حجم پایین بفروشد، که یادآور نحوه فروش اولیه شاسی لوتوس ۷ به سازندگان خودروهای اسپرت خاص مانند Caterham و Donkervoort است.
لانگ بو هنوز جزئیات را تأیید نکرده است، اما تمام اجزای اسپیدستر، به جز سلولهای باتری، در بریتانیا تولید و تأمین خواهند شد. تاپاسکات گفت: «ما فکر میکنیم بهترین مکان در جهان برای ساخت یک خودروی اسپرت، بریتانیا است». «آلمان کار بزرگی انجام میدهد و البته ایتالیا هم همینطور، اما ما تیمهای فرمول ۱ زیادی در اینجا داریم، بنابراین مجموعه استعدادهای مهندسی و زنجیره تأمین چشمگیر است.» گزارشهای رسانههای بریتانیایی حاکی از آن است که اسپیدستر ممکن است در کارخانه جدیدی که توسط Watt Electric Vehicle Company در نزدیکی کاونتری برای ساخت خودروهای مبتنی بر پلتفرم PACES برای برندهای EV به صورت «white-label» (بدون برند) ساخته میشود، تولید شود.

هنوز برای بازار آمریکا عرضه نمیشود
تنها ۱۵۰ دستگاه لانگبو اسپیدستر ساخته خواهد شد که هر کدام از حدود ۱۱۰,۰۰۰ دلار قیمتگذاری شدهاند. این خودرو هم به صورت فرمان راست و هم فرمان چپ در دسترس خواهد بود و اگرچه تاپاسکات میگوید لانگبو احتمالاً میتوانست تمام ۱۵۰ اسپیدستر را فقط در کالیفرنیا بفروشد، اما این خودرو برای فروش عمومی در ایالات متحده تأیید نخواهد شد.
لانگ بو رودستر: مدل بعدی برای بازار آمریکا
با این حال، تاپاسکات میگوید، مشتریان آمریکایی به راحتی قادر خواهند بود جانشین اسپیدستر، یعنی لانگبو رودستر (Longbow Roadster) را خریداری کنند؛ اساساً همان خودروی اسپیدستر اما با شیشه جلو و (به طور گیجکنندهای) سقف. لانگبو قصد دارد در ابتدا سالانه ۲,۰۰۰ دستگاه رودستر بسازد. این خودرو سنگینتر از اسپیدستر خواهد بود و وزن آن به ۲,۱۹۳ پوند (۹۹۵ کیلوگرم) میرسد—اگرچه این هنوز هم تنها حدود ۱۲۰ پوند (۵۴ کیلوگرم) بیشتر از میاتای سری NA اصلی است—و بنابراین در رسیدن به سرعت ۶۰ مایل بر ساعت حدود یک دهم ثانیه کندتر خواهد بود.
رندرهای لانگبو نشان میدهد که رودستر، با شیشه جلو و سقفی که فرم و حجم بالای خط کمربند خودرو اضافه میکند، خودروی زیباتری از این دو خواهد بود. در حالی که تسلا سالهاست وعده رودستر خود را میدهد، یک کوپه اسپرت با قیمت ۲۰۰,۰۰۰ دلار یا بیشتر، لانگ بو رودستر قرار است در سال ۲۰۲۷ و با قیمتی حدود ۸۵,۰۰۰ دلار عرضه شود.






نظرات در مورد : شاهکار مهندسان سابق تسلا: خودروی اسپرت برقی ۸۹۵ کیلوگرمی که تسلا در ساخت آن ناکام ماند