اگر فکر می‌کنید «دوربین‌ ها کسل‌ کننده شده‌اند»، نگاهتان به عکاسی کاملاً اشتباه است

امسال شاهد ورود دوربین‌ های واقعاً برجسته‌ای به بازار بودیم. در واقع، به‌ طوری عجیب، سال ۲۰۲۵ حتی شلوغ‌ تر از سال گذشته بود. با این حال، اکنون که گرد و خاک‌ ها فرونشسته و به پایان سال نزدیک می‌ شویم، مرتباً شکایاتی را می‌ بینم مبنی بر اینکه Sony a7 V و Canon R6 Mark III — دو مورد از تحسین‌ برانگیزترین دوربین‌ های سال — «کسل‌کننده شده‌اند». ببخشید، چه گفتید؟

به گزارش بخش اخبار فناوری زوم تک به نقل از PetaPixel، دوربین یک ابزار است و نظر من این است (و این نظر مختص من نیست) که بهترین ابزارها در اکثر شرایط در سطح بالایی عمل می‌کنند. بنابراین وقتی نظراتی را در تردز (Threads)، یوتیوب و بخش نظرات خودِ PetaPixel می‌بینم که از «کسل‌کننده» شدن دوربین‌ ها گلایه می‌کنند، برای مدتی زبانم بند می‌آید. اما فکر می‌کنم کلمات مناسب را پیدا کرده‌ام.

واقعاً این افراد چه انتظاری از a7 V داشتند که «کسل‌کننده» نباشد؟

چه کاری باید انجام می‌داد؟ تردستی می‌کرد؟ در مجموعه‌ای از رنگ‌های روشن عرضه می‌شد؟ یا به‌نحوی تمام عکس‌هایی که می‌گیرند را بی‌نقص و دقیقاً شبیه رویاهایشان می‌کرد؟

یکی از نظرات در یوتیوب می‌گوید: «اخیراً وقتی دوربین‌های جدید را می‌بینم، تنها فکری که به ذهنم می‌رسد این است: آیا این تمام کاری است که توانسته‌اید در ۳ تا ۵ سال گذشته انجام دهید؟»

دیگری با گلایه می‌نویسد: «ماهیت تکراری و تدریجی این صنعت دارد آن را به سمت رکود نوآوری می‌برد. این مشخصات را اینجا افزایش بده، آن مشخصات را آنجا زیاد کن، بوم! یک مدل جدید! برنده جایزه شو!»

این‌ها دو مورد از صدها نظری است که در دو هفته گذشته دیده‌ام و در تمام این مدت با خودم فکر می‌کردم که این افراد اصلاً دنبال چه چیزی هستند. البته، من کاملاً موافق دوربینی هستم که فرم و عملکرد خوبی داشته باشد، اما دوستان، در پایان روز ما اینجا تلاش می‌کنیم عکس بگیریم.

آیا همگی فراموش کرده‌اید هدف عکاسی چیست؟

هر چیزی که می‌بینم مانند «سونی دارد عقب می‌افتد» یا «کانن جذاب نیست»، در واقع ربطی به کند شدن روند نوآوری ندارد. این موضوع به شکاف بین محصول افسانه‌ای که شما شخصاً می‌خواهید (که در این سرزمین رویاها همیشه قیمتی غیرمحتمل و پایین دارد) و دسته‌بندی محصولی که دوربین‌های مورد نظر برای خدمت به آن ساخته شده‌اند، مربوط می‌شود.

این دوربین‌ها مملو از پیشرفت‌های تکنولوژیکی دیوانه‌واری هستند که سال‌ها طول کشیده تا به نقطه‌ای برسند که توده‌های مردم بتوانند آن‌ها را خریداری کنند. هیچ‌یک از این شرکت‌ها دست از نوآوری نکشیده‌اند، آن‌ها فقط بر روی متناسب‌سازی محصول برای بخش بازاری که قرار است در آن رقابت کند، متمرکز شده‌اند.

بیایید لحظه‌ای به Sony a7 V نگاه کنیم، زیرا در حال حاضر کیسه بوکس مورد علاقه اینترنت است. وقتی سونی این دوربین را ساخت، با هدف ساخت یک محصول هیبریدی عکس و ویدیو برای بازار انبوه این کار را کرد. بنابراین، قرار نیست آن را با ویژگی‌های پرچمدار سینمایی پر کنند، همان‌طور که قرار نیست یک شاتر گلوبال (Global Shutter) را برای شات‌های ورزشی بی‌نقص درون آن جا دهند، زیرا این کاری نیست که یک دوربین هیبریدی بازار انبوه قرار است انجام دهد.

فیلم‌سازانی که ناراحت هستند چرا این دوربین گردش کار سینمایی، Open Gate یا خطوط کاری انعطاف‌پذیر پس‌تولید (Post Production) ندارد، این تقاضاها را بر دوربینی تحمیل می‌کنند که هدفش خدمت به بزرگ‌ترین بخش عکاسان فعال است، نه پرسروصداترین آن‌ها.

مقایسه Lumix S1 II با Sony a7 V

بیایید لحظه‌ای Lumix S1 II را با سونی a7 V مقایسه کنیم. وقتی برای اولین بار دیدیم S1 II معرفی شد، واکنش فوری ما این بود: «اوه وای، این چیز قدرتمندی است» و بلافاصله پس از آن: «اوه لعنتی، این چیز واقعاً گران است». سنگینی قیمت در طول دوره نقد و بررسی ما بر روی آن دوربین سایه انداخته بود، تا جایی که احتمالاً نتوانستیم به خوبی بیان کنیم که چقدر خوب است. اهداف لومیکس ساخت یک محصول پرفروش برای بازار انبوه نبود، بلکه ارائه یک دوربین ویدیویی فوق‌العاده رده‌بالا بود که در بدنه یک دوربین هیبریدی جا شده است. این کار هزینه واقعی و ملموسی دارد.

در مقابل، سونی موفق شد رزولوشن را افزایش دهد، پردازش را برای فوکوس خودکار بهتر بهبود بخشد و عملکرد کلی a7 V را مدرن‌سازی کند، آن هم با قیمتی چند صد دلار کمتر از لومیکس، تا برای بازار انبوه قابل دسترس‌تر باشد.

خط تولید a7 همیشه درباره یک دوربین عمل‌گرا و پرتیراژ بوده است، نه یک دوربین ویدیو-محور. قرار نیست مانند S1 II یک محصول تخصصی و رده‌بالا باشد. هر برندی که سعی کند یک دوربین «همه چیز تمام» بسازد، در نهایت به چیزی می‌رسد که قیمتش بسیار بیشتر از توان خرید اکثر مردم است یا دوربینی می‌سازد که حتی در خط تولید خودش هم نمی‌تواند متمایز باشد.

به نیکون و مدل‌های Z6 III و Z9 نگاه کنید. وقتی Z5 II و Z8 درست در کنار آن‌ها قرار می‌گیرند، این دوربین‌ها به سختی می‌توانند وجود خود را توجیه کنند — و این فقط در حباب داخلی نیکون است، فارغ از بازار کلی دوربین. نیکون مجبور شد پس از عرضه، قیمت Z6 III را واقعاً تغییر دهد تا بتواند جایگاه معقولی پیدا کند.

تمام این‌ ها اصل مطلب را نادیده می‌گیرند

دوستم زک در تردز نوشت: «فکر می‌کنم بسیاری از مصرف‌کنندگان انتظارات متوهمانه‌ای از آنچه باید از یک دوربین خاص در یک محدوده قیمتی خاص انتظار داشت، دارند. فکر می‌کنم انتظارات با افزایش زمان بین عرضه‌ها بیشتر می‌شود.»

آزاردهنده است که برخی مردم می‌خواهند هر چیزی که «آن‌ها می‌خواهند» در دوربین خاصی که «آن‌ها می‌خواهند» و با قیمتی که «آن‌ها می‌خواهند» بپردازند، وجود داشته باشد و اگر دوربینی این کار را برایشان انجام ندهد، با صدای بلند فریاد می‌زنند که این دوربین لیاقت دوست داشته شدن توسط هیچ‌کس را ندارد.

و آنچه برای من عجیب است این است که چقدر بیش از حد روی این انتظارات متمرکز شده‌ایم، در حالی که هر دوربین میان‌رده‌ای قادر به انجام کارهایی بسیار بیشتر از آن چیزی است که اکثریت قریب به اتفاق عکاسان هرگز از آن‌ها خواهند خواست. گفتن اینکه یک دوربین کسل‌کننده، تکراری یا بی‌رمق است، به نظر من، شبیه این است که آن عکاسان از این شکایات به عنوان یک عصا استفاده می‌کنند تا ناتوانی خود در گرفتن عکس‌های بهتر را توجیه کنند.

یک دوربین هرگز قرار نبود کسی را به عکاس بهتری تبدیل کند. آن‌ها در واقع باید برای آن تلاش کنند. اما تلاش کردن سخت است. سرزنش کردن سونی بسیار آسان‌تر است.